Τρίτη, 22 Δεκεμβρίου 2015

ΣΤΗΝ ΡΩΓΜΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ






ΠΑΡΑΘΥΡΑ TOY ΧΡΟΝΟY  BY ANUBIS


ΟΔΥΣΣΕΙΑ ΡΑΨ.Ρ 492-552
"Μα εμένα ο Αντίνος χτύπησε για την κοιλιά την έρμη,
που στους θνητούς πολλά δεινά φέρνει η καταραμένη.
Όμως κατάρες και θεούς για τους φτωχούς αν έχει,
πριν απ’ το γάμο ο θάνατος ας πάρει τον Αντίνο».
Τότε έτσι και του Ευπείθη ο γιος τ’ απάντησε ο Αντίνος·
«Ήσυχα, ξένε, κάθισε να τρως ή σ’ άλλους πάνε,
μήπως οι νιοι μ’ αυτά που λες σε σύρουν απ’ τα πόδια,
κι όξω βρεθείς κατάδρομα και το κορμί σου γδάρουν».
Έτσι είπε κι όλοι θύμωσαν βαριά με τον Αντίνο,
κι έτσι ένας φαντασμένος νιος το λόγο πήρε κι είπε·
«Καλό δεν ήταν το φτωχό ζητιάνο να χτυπήσεις.
Γιατί μπορεί κάποιος θεός απ’ τους ουράνιους να ᾽ναι.
Συχνά οι αθάνατοι θεοί μ’ ανθρώπους ξένους μοιάζουν,
κι αλλάζουν άπειρες μορφές και τριγυρνούν τις χώρες
και βλέπουν όλα τ’ άδικα και τους καλούς τους νόμους».
Έτσι είπαν, μα δεν πρόσεχε στα λόγια των μνηστήρων.
Το χτύπημα ο Τηλέμαχος κατάκαρδα το πήρε,
όμως δεν έσταξε στη γης το δάκρυ του απ’ τα μάτια
κι άλαλος, μέσα βράζοντας, κουνούσε το κεφάλι.
Κι η Πηνελόπη η φρόνιμη, σαν έφτασε στ’ αυτιά της
πως το ζητιάνο χτύπησαν, έτσι στις δούλες είπε·
«Έτσι κι εσένα, ο λαμπερός να σε χτυπήσει ο Φοίβος».
Τότε έτσι κι η κελάρισσα της είπε η Ευρυνόμη·
«Αν πιάσουν οι κατάρες μας, τότε απ’ αυτούς κανένας
να ιδεί τη ροδοδάχτυλη Αυγή δε θα προφτάσει».
Κι η Πηνελόπη η φρόνιμη της μίλησε έτσι πάλε·
«Όλοι είναι οχτροί, γερόντισσα, αφού κακό μας θέλουν,
μα κι ο Αντίνος πιο πολύ που μαύρο χάρο μοιάζει.
Ήρθε ένας ξένος δύστυχος στο σπίτι, κι απ’ ανάγκη
γυρίζει και ψωμοζητεί, κι όλοι οι λοιποί του δώσαν,
κι αυτός στην άκρη με σκαμνί τον χτύπησε στον ώμο».

Αυτά μιλούσε ανάμεσα στις δούλες καθισμένη
μες στον οντά της. Κι έτρωγε ο θεϊκός Δυσσέας.
Κοντά της το χοιροβοσκό προσκάλεσε και του ‘πε˙
«Καλέ μου Εύμαιε, πήγαινε τον ξένο να μου φέρεις
εδώ να τον καλοδεχτώ και να τον αρωτήσω,
κάπου για τον αδάμαστο Δυσσέα αν έχει μάθει
ή κι αν τον είδε. Μ’ άνθρωπο κοσμοφερμένο μοιάζει».
Τότε, Εύμαιε χοιροβοσκέ, της είπε με δυο λόγια·
«Να σώπαιναν προς χάρη σου, βασίλισσα, οι μνηστήρες
θα σου αναγάλλιαζε η καρδιά όσα μιλά ν’ ακούσεις.
Τον είχα στο καλύβι μου τρεις μέρες και τρεις νύχτες.
Σε μένα πρώτο πρόσπεσε φευγάτος απ’ το πλοίο,
μα δεν τα πρόφτασε να πει τα πάθια που τον βρήκαν.
Κι ως βλέπεις τον τραγουδιστή, που απ’ το θεό έχει χάρη
να τραγουδά τα ποθητά τραγούδια στους ανθρώπους,
κι όλοι όσοι ακούν που τραγουδά, στα μάτια τον κοιτάζουν,
έτσι κι αυτός με λίγωνε σαν ήταν στο καλύβι.
Κι έλεγε φίλος πατρικός πως ήταν του Δυσσέα
και πως στην Κρήτη κατοικεί του Μίνου την πατρίδα,
κι έφτασε εκείθε τώρα εδώ με βάσανα κυλώντας
και λέει κοντά πως άκουσε για το θεϊκό Δυσσέα,
σαν έφτασε στων Θεσπρωτών την καρπερή πατρίδα,
πως ζει και φέρνει θησαυρούς στο σπίτι του μεγάλους».
Κι η Πηνελόπη η φρόνιμη τ’ απάντησε έτσι κι είπε·
«Πήγαινε πες του να’ ρθει εδώ για να τα πει μπροστά μου.
Κι εκείνοι ας παίζουν ή μπροστά στις πόρτες καθισμένοι
ή μες στο σπίτι αφού καημούς δεν έχουν μες στα στήθια.
Γιατί όλο μένει απείραχτο στο σπίτι τους το βιος τους,
το στάρι, το γλυκό κρασί, να τα ᾽χουν οι δικοί τους,
κι εδώ όλη μέρα κάθονται στο σπίτι μου και τρώνε
δαμάλια σφάζοντας κι αρνιά και γίδες όλο πάχος
και πίνουν το λαμπρό κρασί χωρίς να το χορταίνουν,
κι έτσι όλα σβήνουν άπονα, γιατί δε βρίσκεται άντρας
σαν το Δυσσέα την οργή να διώξει αυτή απ’ το σπίτι.
Κι αν έρθει εκείνος μια φορά στην πατρική του χώρα,
θα τους πλερώσει τ’ άδικα στην ώρα με το γιο του».
Έτσι είπε, κι ο Τηλέμαχος φτερνίστηκε με κρότο
που όλο το σπίτι αντήχησε. Γέλασε η Πηνελόπη,
κι έτσι είπε ευτύς στον Εύμαιο με πεταχτά της λόγια·

«Τρέχα, τον ξένο φώναξε και φέρ’ τόνε μπροστά μου.
Δεν είδες πως φτερνίστηκε στα λόγια που είπα ο γιος μου;
Δηλοί πως χάρος άσφαλτος θα λάχει τους μνηστήρες,
όλους σειρά κι απ’ το γραφτό κανείς δε θα γλιτώσει.
Κι ένα άλλο τώρα θα σου πω και να μου το θυμάσαι·
Αν καταλάβω πως αυτός όλα τα λέει αλήθεια,
θα τόνε ντύσω μ’ όμορφη χλαμύδα και χιτώνα».
Έτσι είπε, κι ο χοιροβοσκός έτρεξε ευτύς και πήγε
κι εκεί μπροστά του στάθηκε κι έτσι δυο λόγια του ‘πε·
«Ξένε πατέρα, η φρόνιμη σε θέλει η Πηνελόπη."
ΜΕΤ/ΣΗ ΣΙΔΕΡΗ

Πέμπτη, 12 Νοεμβρίου 2015

"ΟΜΗΡΕΙΟΝ"



Ο ΜΕΛΗΣ ΠΟΤΑΜΟΣ ΕΊΝΑΙ Η ΕΙΣΟΔΟΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΤΗΣ ΣΜΥΡΝΗΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΑ, ΤΟΝ ΠΟΤΑΜΟ ΠΛΑΙΣΙΩΝΕΙ Η ΓΕΦΥΡΑ ΤΩΝ ΚΑΡΑΒΑΝΙΩΝ.

Ο ποταμός Μέλης είναι συνδεδεμένος με τον Ομηρο και μάλιστα λέγεται ότι υπήρχε στις όχθες του ένας ναός αφιερωμένος το "ΟΜΗΡΕΙΟ"

Η ακριβής τοποθεσία γέννησης του ποιητή δεν είναι σίγουρη αφού εφτά ελληνικές πόλεις διεκδικούν τον Όμηρο ως δικό τους παιδί. . «Επτά πόλεις μάρνανται σοφήν δια ρίζαν Ομήρου, Κύμη, Χίος, Κολοφών, Σμύρνη, Πύλος, Άργος, Αθήνη». Πιο πιθανή πατρίδα του όμως θεωρείται η Σμύρνη, Αιολική αποικία, που αργότερα προστέθηκε στην ιωνική συμπολιτεία. Σύμφωνα με τον Πρόκλο στο "Χρηστομαθεία" επειδή κάθε πόλη θα ήθελε να είναι πατρίδα του, εύλογα θα μπορούσε να ονομαστεί κοσμοπολίτης. Αβεβαιη είναι επίσης και η ημερομηνία γέννησης του, ενώ ο Ηρόδοτος (484-425 π.Χ.), τοποθετεί τον Όμηρο γύρω στο 850 π.Χ.

Η ιδιαίτερη διάλεκτος των ομηρικών επών μας οδηγεί στην Μικρά Ασία και ειδικότερα στην Ιωνία

"Άφησε την Χίο και πήγε στην Σάμο και όταν ήλθε η άνοιξη, πήρε ένα όμιλο παιδιών που τον ακολουθούσε από πόρτα σε πόρτα στα σπίτια των πλουσίων και τραγουδούσε μ...αζί τους την Ειρεσιώνη. Αργότερα πήρε το καράβι για την Αθήνα. Στην διάρκεια αρρώστησε και αναγκάστηκε να αποβιβαστεί στην Ίο, όπου πέθανε σε προχωρημένη ηλικία.
Οι σύντροφοι του τον θάψανε στο ακρογιάλι και χαράξανε στο μνήμα του αυτούς τους δύο στίχους:
Ετούτη η γη, την κεφαλή την ιερή
σκεπάζει του θείου Ομήρου
που έψαλλε τις δόξες των ηρώων.

Αυτό είναι το παραμύθι για τον Όμηρο, όπως το διηγόταν στην αρχαιότητα.

Πρόλογος από το βιβλίο "ΟΜΗΡΟΣ" Γιάννης Οικονομίδης







ΜΩΣΑΙΚΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΣΜΥΡΝΗ (ΔΥΤΙΚΗ ΖΕΥΓΜΑ)

Η Σμύρνη υπήρξε μια από τις πιο σημαντικές πόλεις της Μικράς Ασίας από την αρχαιότητα μέχρι τους νεώτερους χρόνους.
Οι παραδόσεις αναφέρουν ότι η πόλη ιδρύθηκε από την αμαζόνα Σμύρνα ή Σμύρνη ή από τον Θησέα.  Η πρώτη αυτή εποίκηση χρονολογείται το 3000π.Χ. και πιθανολογείται ότι έγινε από Κάρες και Λέλεγες. Γύρω στο 1000π.Χ. οι Αιολείς έφτασαν στην περιοχή, έδιωξαν τους παλιούς κατοίκους και εγκαταστάθηκαν στον παλιό οικισμό τον οποίο περιτοίχισαν. Σώζονται μέχρι σήμερα κατοικίες ελειψοειδούς μορφής κατασκευασμένες με πλίνθους και λίθινα θεμέλια. Τον 8ο αι. Ίωνες από την Κολοφώνα,  εγκαταστάθηκαν στην Σμύρνη και την έκαναν μέρος της Ιωνικής Δωδεκάπολης.

Μεγάλη ακμή , γνώρισε η πόλη και το λιμάνι της, το Ναύλοχον, κατά τους αρχαϊκούς χρόνους.
Την εποχή αυτή κόπηκαν τα πρώτα νομίσματα από ήλεκτρο, τα οποία κοσμήθηκαν με το
έμβλημα της πόλης , ένα κεφάλι λιονταριού.
 Το σημαντικότερο μνημείο που σώζεται από αυτήν την εποχή, είναι το ιερό της Αθηνάς που χρονολογείται τον 7ο αι. και είναι ένα από τα ωραιότερα.
 Ο ναός αυτός καταστράφηκε όταν ο Γύγης, βασιλιάς της Λυδίας, επιτέθηκε για να καταλάβει την πόλη το 600π.Χ. Οι Σμυρναίοι τον επισκεύασαν και επεξέτειναν το ιερό, το οποίο όμως καταστράφηκε οριστικά, όταν ο Αλυάτης επιτέθηκε εκ νέου στην πόλη, η οποία και υπέκυψε.



ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΗΣ ΣΜΥΡΝΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΟΡΟΣ ΠΑΓΟΣ
BOISSONNAS, Frédéric. L’Image de la Grèce. Smyrne. Photographies de Edmond Boissonnas.
 Κατά την εκστρατεία του Μ.Αλεξάνδρου εναντίον των Περσών, ο μεγάλος στρατηλάτης αποκοιμήθηκε στο όρος Πάγος. Στον ύπνο του έλαβε εντολή από την θεά Νέμεση, να κτίσει εκεί μια καινούργια πόλη και να εγκαταστήσει τους κατοίκους της Σμύρνης που

στο μεταξύ, είχαν διασκορπιστεί σε κώμες.






 

ΤΟ ΥΔΡΑΓΩΓΕΙΟ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ  BOISSONNAS, Frédéric ΣΚΗΝΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
Αυτό ακριβώς, έκαναν μόνοι τους οι ίδιοι οι Σμυρναίοι στα τέλη του 4ου αι.
Η νέα πόλη κτίστηκε στους πρόποδες του Πάγου και έκτοτε γνώρισε μεγάλη ακμή. Ο Στράβωνας την περιγράφει, ως την ωραιότερη πόλη της Μ.Ασίας. Αναφέρεται δε, ότι

Βασικά  σημεία της  καθημερινής ζωής της πόλης, είναι δύο μεγάλοι κεντρικοί δρόμοι, η Χρυσή οδός και η Ιερά οδός με κατεύθυνση ανατολή- δύση. Η πόλη προστατευόταν από Λυσιμάχεια τείχη με τρεις πύλες και την ακρόπολη στην νότια ράχη του όρους Πάγος.  καθώς και το λιμάνι της  στον ΕΡΜΑΙΚΟ ΚΟΛΠΟ, γύρω από το οποίο, βρίσκονται στοές, ιερά και μνημεία (το Μητρώον και το Γυμνάσιον).








ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΝΕΜΕΣΙΣ ΣΤΟ ΟΡΟΣ ΠΑΓΟΣ ΡΩΜΑΙΚΟ ΝΟΜΙΣΜΑ 245 Π.Χ



 
Στις κλιτές του Πάγου βρισκόταν το θέατρο, η ιατρική σχολή, το στάδιο, η βιβλιοθήκη, το Στρατονικείον, το Βουλευτήριο, το πρυτανείο, οι ναοί της Αθηνάς, της Κυβέλης, του Απόλλωνος, καθώς και το Ομήρειον.

Κατά την ρωμαϊκή περίοδο, στην πόλη, υπήρξε έντονη εμπορική δραστηριότητα και
ταυτόχρονα διατηρήθηκε η αυτονομία της (190π.Χ). Καταστράφηκε από σεισμούς το 178π.Χ. και ανοικοδομήθηκε το 180.




«Σμύρνη ξανά, γεννήτριες είναι οι μοίρες

Χτυπήστε Ομήρων ιωνικές οι λύρες»! Κ.ΠΑΛΑΜΑΣ



Τρίτη, 7 Ιουλίου 2015

Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ Α-ΘΕΟ-ΝΟΑ









Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΤΟΥ ΔΙΟΣ
Rudolph Tegner
Α-θεο-νόα ή Η-θεο-νόα, δηλαδή η νόηση του Θεού (Κρατυλ.)
Μόνο η σοφία της Αθηνάς μπορεί να καθοδηγήσει τη λογική μας, περιορίζοντας τη δράση του Ποσειδώνος, δηλ. τα συναισθηματικά μας τέρατα, όταν η τρίαινά του συνταράσσει διά της τρικυμίας των παθών την ψυχή μας. Οι ορθές επιλογές είναι της δικαιοδοσίας της που συνοδεύει τον αγαπημένο της Ηρωα Οδυσσέα στο ταξίδι του και καθοδηγεί τον Τηλέμαχο.
Η θεά σπανίως εμφανίζεται άνευ περικεφαλαίας, και μας συμβουλεύει να μη το εγκαταλείπουμε και εμείς ποτέ, ώστε να μη βυθισθούμε στον "ύπνο" της αδιαφορίας, της επίπλαστης ευμάρειας και του εφησυχασμού.
Η Αθηνά γεννιέται οργισμένη, πάνοπλη πετάχτηκε απο το κεφάλι του Δία , πάλλοντας το δόρυ. Γι" αυτό και ονομάστηκε Παλλάς.
Η οργή της Αθηνάς είναι η οργή της διανοίας μας που δεν εφησυχάζει ποτέ και δίνει την καθημερινή μάχη, με επίγνωση του νόμου της ανταποδοτικής δικαιοσύνης

Κατάπληκτοι στάθηκαν να δουν το θέαμα ο Όλυμπος και η Γη,
ενώ ο ήλιος σταμάτησε το άρμα του γεμάτο θαυμασμό, ώσπου
η Αθηνά άφησε καταγής τα αστραφτερά όπλα της.
Αθηνά η Υπέρτατη Θεά, το Σεμνό Τέκνο του Διός, η Σοφία….. η Αδάμαστη Παρθένος, Νικηφόρος των Μαχών!

Πέμπτη, 2 Ιουλίου 2015

ΟΜΗΡΟΥ ΑΣΠΙΔΑ








Έμβλημα της 31ης Μοίρας Ειδικών Επιχειρήσεων,
Πολεμική Αεροπορία.
 
Η Μοίρα Ειδικών Επιχειρήσεων από το έτος ιδρύσεως της έχει ως έδρα της την αεροπορική βάση Ελευσίνας.
Το έμβλημα της κοσμούν η ασπίδα του Αχιλλέα, ο Αετός του Δία (σύμβολο δύναμης και υπεροχής, συμβολίζει την από αέρος διάσωση) και το φίδι, που ως σύμβολο αναγέννησης παραπέμπει στην παροχή Πρώτων Βοηθειών. Το «Α» προέρχεται από τη λέξη «Αχιλλέας» και είναι το χαρακτηριστικό κλήσης ειρηνικής περιόδου, ενώ ο κεραυνός συμβολίζει τις τηλεπικοινωνίες και την ταχύτητα αντίδρασης. Το Γαλάζιο που περιβάλει την όλη σύνθεση είναι το χρώμα του Ελληνικού Εναέριου Χώρου και της Πολεμικής Αεροπορίας.
Το ρητό «Των δ’ επιλέκτων η Αρετή» αποτελεί μέρος από την ρήση του Αριστοτέλη:
«…των πολλών επιδίωξη η Ηδονή
Των εκλεκτών η δόξα
Των δ’ επιλέκτων η Αρετή»


Οι μελετητές του Ομήρου συχνά παρατηρούν ότι τη στιγμή που ο Αχιλλέας επιλέγει το θάνατο ο θεός του δίνει μια ασπίδα που γνώρισμά της είναι η ίδια η ζωή.
Αυτή βέβαια δεν είναι η μόνη αντίθεση που χαρακτηρίζει την ομηρική περιγραφή. Η ίδια η ασπίδα κατασκευάζεται με βάση μια σειρά από αντιθέσεις:
Κόσμος - Άνθρωπος
Ειρήνη - Πόλεμος
Πόλη -Ύπαιθρος
Ευτυχία -Κίνδυνος
Θρήνος -Τραγούδι
Μόχθος -Γιορτή

Η ΑΣΠΙΔΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ






 ραψωδία Δ (στ. 163-167) είχε εμφανιστεί η φοβερή ασπίδα του Δία:
Θα φθάση μέρα να χαθή κι η Ίλιος η αγία
και ο Πρίαμος ο δυνατός με όλον τον λαόν του,
όταν ο αιθεροκάτοικος Κρονίδης χολωμένος
για τούτην την απάτην τους επάνω τους τινάξη
την σκοτεινήν αιγίδα του. Και αυτά θα γίνουν όλα.

Τρίτη, 30 Ιουνίου 2015

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ

Η ΕΛΙΑ ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ


Στην Ελεύθερη Ελλάδα»
«Θα πολεμήσουμε γι’ αυτή τη μικρή ελιά
Καταμεσής στον κάμπο,
Γι’ αυτήν την πέτρα, που δροσίζει η πρωινή πάχνη.
Θα πολεμήσουμε για το χαμόγελο του κοριτσιού
Καταμεσής στην άνοιξη. Θα πολεμήσουμε για τα χαρούμενα παιδικά παιχνίδια,
Στις γαλανές ακρογιαλιές,
Για την καυτερή άμμο, γι’ αυτόν το σβώλο
απ’ το παχύ ματωμένο πατρικό χώμα.
Θα πολεμήσουμε…»
Πωλ Ελυάρ (στην Ελλάδα 1949)


Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός, τονίζει ένας Έλληνας… με τα φτερά αντίληψης
και το τέλος είναι πολύ σημαντικό για τα πράγματα,υπογραμμίζει ένας σαμουράϊ … με τον τρόπο του.

Η πρόθεση, το κίνητρο και η θέληση του δημιουργού:
Ο δρόμος της καρδιάς του!
Κυριακή, 03 Φεβρουαρίου 2008

Το δένδρο του Οδυσσέα

Παρασκευή, 5 Ιουνίου 2015

ΤΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΤΗΣ ΔΟΞΑΣ






ΜΝΗΜΕΙΟ ΛΥΣΙΚΡΑΤΟΥΣ


ΟΔΟΣ ΤΡΙΠΟΔΩΝ!
Ενας από τους κυριότερους δρόμους της αρχαίας Αθήνας και η συντομότερη δίοδος σύνδεσής του με την Αγορά. Ξεκινά από την είσοδο του τεμένους του Διονύσου συνεχίζει περιφερειακά προς ανατολάς , παρακάμπτει την ανατολική πλευρά της Ακροπόλεως, διατρέχει το βόρειο τμήμα του ιερού βράχου  που οδηγεί στην οδός Παναθηναίων    και στην αφετηρία το Πρυτανείο της Αγοράς,σύμφωνα με τον Παυσανία .

 Η οδός πήρε το όνομά της από τα δεκάδες μικρά κτίσματα που υπήρχαν εκτεθειμένα κατά μήκος και εκατέρωθέν της και έφεραν επάνω τους χάλκινους τρίποδες-έπαθλα χορηγών (χρηματοδοτών-παραγωγών) νικηφόρων θεατρικών και μουσικών αγώνων. Την μεγαλύτερη πυκνότητα σε χορηγικά μνημεία φαίνεται πως είχε κατά τον 4ο αι. π.Χ. το κομμάτι του δρόμου στις ανατολικές υπώρειες του λόφου της Ακροπόλεως, όπως αποδεικνύεται από τα ανασκαφέντα αρχιτεκτονικά κατάλοιπα που ορίζουν τα κράσπεδά του.
Οι θεατρικές και μουσικο-χορευτικές παραστάσεις που διεξάγονταν στο Θέατρο του Διονύσου λάμβαναν την μορφή διαγωνισμών, οι νικητές των οποίων σταδιακά γέμισαν τον χώρο του Διονυσιακού ιερού με ποικίλα αναθήματα-αφιερώματα εις ανάμνηση των επιτυχιών τους.


Οι τρίποδες ήταν έπαθλα των χορηγών των θεατρικών αγώνων που συχνά αφιερώνονταν στον θεό Απόλλωνα.
Γι΄ αυτό τα μνημεία ονομάστηκαν χορηγικά και τοποθετούνταν στο δρόμο που ήταν έξω από το θέατρο.
Οι τρίποδες ήταν τοποθετημένοι πάνω σε βάσεις, που τον 5ο αιώνα ήταν απλές, ενώ τον 4ο πήραν τη μορφή μικρού ναού.

Το μνημείο του Λυσικράτη

Τα περισσότερα μνημεία της οδού Τριπόδων καταστράφηκαν με το πέρασμα του χρόνου.

Το μνημείο του Λυσικράτη που κατασκευάστηκε το 334 π.ε, από τον χορηγό Λυσικράτη από τα Κίκυννα, ΜΝΗΜΕΙΟ ΤΟΥ ΛΥΣΙΚΡΑΤΗ, γιου του Λυσιθείδη, για τον εορτασμό του νικητή της χρονιάς στον καθιερωμένο διαγωνισμό δραματικών έργων στο θέατρο του Διονύσου.Την Αθήνα διοικούσε ο Ευαίνετος, όπως φαίνεται και στην γραφή του αφιερώματος και είναι το καλύτερα διατηρημένο μέχρι σήμερα.
Το όνομα του χορηγού – νικητή αναφέρεται σε επιγραφή που βρίσκεται στο επιστύλιο του κυλινδρικού κτίσματος.Το κέρδισε ως χορηγός σε αγώνα χορού παιδιών της Ακαμάντιδας φυλής κατά την 111η Ολυμπιάδα.
Το όνομα του χορηγού, η καταγωγή των ηθοποιών, το όνομα του συγγραφέα και τελευταίο του άρχοντα της πόλης. «Λυσικράτης Λυσιθέου Κικυνεύς εχορήγει Ακαμαντίς παίδων ενίκα, θεών ηύλει, Λυσιάδης Αθηναίος εδίδασκε Ευαίνετος ήρχε».

Το μνημείο αποτελείται από ένα ψηλό ορθογώνιο βάθρο από πωρόλιθο , πάνω στο οποίο υψώνεται το κυρίως μνημείο, κτίσμα κυκλικό με έξι κορινθιακούς κίονες από πεντελικό μάρμαρο.
Στη ζωφόρο υπάρχουν ανάγλυφες παραστάσεις με θέμα την περιπέτεια του θεού Διονύσου με τους Τυρρηνούς πειρατές, με σκοπό να τιμήσει   τον θεό, προ τιμήν του οποίου γινόταν οι αγώνες.
  Ο Διόνυσος στη ζωφόρο του μνημείου εμφανίζεται να κάθεται ήσυχος πάνω σε βράχο και νικητής πλέον να παρακολουθεί την καταδίωξη των πειρατών από τους Σάτυρους.
Ο τρίποδας- βραβείο ήταν στηριγμένος στην άκανθο, πάνω στη στέγη.

  Το μνημείο της οδού Τριπόδων αγοράστηκε το 1669 από μοναχούς Καπουτσίνους και οι οποίοι απέτρεψαν τον Ελγιν να το κλέψει .

Μετά την ελληνική επανάσταση του 1821,  το μνημείο παρέμεινε στην ιδιοκτησία της γαλλικής κυβέρνησης, μέχρι που ανταλλάχτηκε με ένα οικόπεδο στην οδό Διδότου και έκτοτε ανήκει στο ελληνικό δημόσιο.


Η χορηγία στην  Αθηναϊκή πολιτεία αντικαθιστούσε την φορολογία  πλούσιων Αθηναίων ,οι οποίοι αναλάμβαναν τα έξοδα του ανεβάσματος των παραστάσεων. Όταν το έργο, για το οποίο είχαν αναλάβει τα έξοδο, κέρδιζε βραβείο, ο χορηγός ανταμειβόταν από την πόλη με ένα τρίποδα χάλκινο ή επίχρυσο. Τον τρίποδα αυτό τοποθετούσε επάνω σε χορηγικό μνημείο, αφιερωμένο στον Διόνυσο. Η οδός Τριπόδων πήρε το όνομά της από την τοποθέτηση αυτών των τριπόδων δεξιά και αριστερά του δρόμου. Οι Αθηναίοι έκαναν τη βόλτα τους στην Τριπόδων για να θαυμάσουν τα μνημεία αυτά και να διαβάσουν ταυτόχρονα και τα ονόματα των νικητών χορηγών.

ΑΡΓΥΡΟΣ ΣΤΑΤΗΡΑΣ ΑΞΟΥ ΜΕ ΚΕΦΑΛΗ ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΟΥ ΚΑΙ ΤΟΝ ΤΡΙΠΟΔΑ 300-280 ΠΕ

Τρίτη, 19 Μαΐου 2015

ΣΤΟ ΛΥΚΟΦΩΣ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ

ΚΑΙ ΤΗΣ ΜΝΗΜΟΣΥΝΗΣ  ΤΩΝ ΑΧΑΙΩΝ

Ο Όμηρος μας λέει ΙΛΙΑΔΑ ΡΑΨ.Γ ΣΤΙΧΟΙ 1- 7


Αὐτὰρ ἐπεὶ κόσμηθεν ἅμ᾽ ἡγεμόνεσσιν ἕκαστοι,

Τρῶες μὲν κλαγγῇ τ᾽ ἐνοπῇ τ᾽ ἴσαν ὄρνιθες ὣς

ἠΰτε περ κλαγγὴ γεράνων πέλει οὐρανόθι πρό·
αἵ τ᾽ ἐπεὶ οὖν χειμῶνα φύγον καὶ ἀθέσφατον ὄμβρον
κλαγγῇ ταί γε πέτονται ἐπ᾽ ὠκεανοῖο ῥοάων           5
ἀνδράσι Πυγμαίοισι φόνον καὶ κῆρα φέρουσαι·
ἠέριαι δ᾽ ἄρα ταί γε κακὴν ἔριδα προφέρονται


Κι αφού σιμά στους αρχηγούς εσυνταχθήκαν όλοι,
οι Τρώες ΑΛΑΛΑΖΟΝΤΑΣ , σαν τα πτηνά κινούντο.
Καθώς διαβαίνουν γερανοί και κρώζουν στον αιθέρα,
ως φεύγουν τες νεροποντές και τον βαρύν χειμώνα
να φθάσουν στον Ωκεανόν, κι άμα χαράξη αρχίζουν
πόλεμον φονικότατον στο γένος των Πυγμαίων.
Ενώ οι Αχαιοί ..στιχ.8-14
"Οἳ δ᾽ ἄρ᾽ ἴσαν σιγῇ μένεα πνείοντες Ἀχαιοὶ
ἐν θυμῷ μεμαῶτες ἀλεξέμεν ἀλλήλοισιν.
Εὖτ᾽ ὄρεος κορυφῇσι Νότος κατέχευεν ὀμίχλην        10
ποιμέσιν οὔ τι φίλην, κλέπτῃ δέ τε νυκτὸς ἀμείνω,
τόσσόν τίς τ᾽ ἐπιλεύσσει ὅσον τ᾽ ἐπὶ λᾶαν ἵησιν·
ὣς ἄρα τῶν ὑπὸ ποσσὶ κονίσαλος ὄρνυτ᾽ ἀελλὴς
ἐρχομένων· μάλα δ᾽ ὦκα διέπρησσον πεδίοιο."
Κι οι Αχαιοί, μ’ ανδρειάς πνοήν, ΣΙΩΠΗΛΟΙ ΚΙΝΟΥΝΤΟ
ένας τον άλλον πρόθυμοι στην μάχην να βοηθήσουν,
κι όπως ο Νότος καταχνιά σε κορφοβούνι χύνει,
που δεν αρέσει του βοσκού, κι είναι χαρά του κλέφτη.
Και της νυκτός καλύτερη, και τόσ’ είναι η μαυρίλα
που κεί και πέτραν έριξες μόλις το μάτι φθάνει,
έτσι πυκνή σηκώνονταν απ’ την ποδοβολή τους
η σκόνη, καθώς έσχιζαν γοργά την πεδιάδα.
μετάφραση Ι. Πολυλά

Όπως ο ΝΟΤΟΣ
.....της Σιωπής των Αχαιών

Τρίτη, 12 Μαΐου 2015

Ομηρική Φιλοξενία



 Η μεγάλη αίθουσα του
ανακτόρου του Νέστορα
στην Πύλο με την εστία στο
κέντρο. (Αναπαράσταση από τον P. de Jong)
Οι λέξεις ξένος και φιλοξενία στην αρχαιότητα χρησιμοποιούνταν για να δηλώσουν στενές ανθρώπινες σχέσεις γεμάτες από δικαιώματα αλλά και υποχρεώσεις. Ειδικότερα η λέξη ξένος, σημαίνει αυτός που προέρχεται από άλλη χώρα, ο επισκέπτης αλλά και ο φίλος. Οι ξένοι προστατεύονταν στην αρχαιότητα από τον Ξένιο Δία, την Αθηνά αλλά και από τους Διόσκουρους (Κάστορα και Πολυδεύκη). Η κακή αντιμετώπιση του ξένου θεωρείτο ύβρις. Η φιλοξενία ακολουθούσε μια ιεροτελεστία που παρεχόταν σε κάθε ξένο. Τα στάδια της φιλοξενίας στα ομηρικά έπη είναι : Σύμφωνα με το τυπικό της φιλοξενίας στην ομηρική κοινωνία, ο ξενιστής (εκείνος δηλαδή που φιλοξενεί έναν ξένο) υποχρεούται: 1. να τον υποδεχτεί εγκάρδια (με προσφώνηση και χειραψία) και να τον προσκαλέσει σε φιλοξενία• αν ο ξένος έχει δόρυ, άλογα, άρμα, να φροντίσει να ταχτοποιηθούν, 2. να του προσφέρει λουτρό (αφού τον λούσουν -συνήθως κάποιες δούλες-, τον αλείφουν με λάδι και τον ντύνουν με καθαρά ρούχα), 3. να τον φιλέψει (παραχωρώντας του κάθισμα σε θέση τιμητική, φέρνοντάς του νερό να πλυθεί, τραπέζι για να φάει, προσφέροντάς του εκλεκτή μερίδα φαγητού και πιοτό), (σε εξαιρετικές περιπτώσεις ο ξενιστής οργανώνει προς τιμήν του ξένου επίσημη υποδοχή με γιορτή ή ακόμη και αγώνες), 4. να τον ρωτήσει ποιος είναι, από πού έρχεται και τι θέλει, μόνον αφού πρώτα τον φιλέψει, 5. αφού ακούσει το αίτημά του, να το ικανοποιήσει όσο μπορεί, 6. να προσφέρει στον ξένο διαμονή για όσες μέρες θέλει αυτός, 7. να τον αποχαιρετήσει με δώρα που επισφραγίζουν τη φιλία τους. Κάποιες σκηνές, όπως και κάποια επίθετα στα έπη του Ομήρου επαναλαμβάνονται. Αυτό αποτελεί τεχνική απομνημόνευσης. Ειδικότερα, από την προφορική επική παράδοση ο Όμηρος είχε κληρονομήσει ένα σύνολο στερεοτυπικού υλικού το οποίο προσάρμοζε ανάλογα με τις ανάγκες της κάθε περίπτωσης. Η σκηνή της φιλοξενίας αποτελεί μέρος αυτού του υλικού, καθώς περιλαμβάνει συγκεκριμένα στάδια (επαναλαμβανόμενα μοτίβα), στην ίδια πάντα διάταξη και επανερχόμενες τυπικές λεπτομέρειες.ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

 Η ΟΜΗΡΙΚΗ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑ: ΜΙΑ ΑΦΟΡΜΗ ΓΙΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΚΑΙ ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΗ
Οι πληροφορίες που μας δίνει ο Ομηρος για το θεσμό και την εθιμοτυπία της φιλοξενίας είναι πάρα πολλές. Διαβάζοντας κανείς τα σχετικά χωρία στην Οδύσσεια, εντυπωσιάζεται πραγματικά από μια ακατανόητη για την εποχή μας ιεροτελεστία, που είχε να κάνει με την υποδοχή και την περιποίηση του άγνωστου επισκέπτη, του μακρινού ταξιδιώτη, του ανώνυμου ξένου. Στα χρόνια του Ομήρου (8ος αιώνας π .χ.), η φιλοξενία ήταν θέλημα και επιταγή του θεού. Η παροχή φιλοξενίας ήταν ιερή υποχρέωση των ανθρώπων. Ο ξένος ήταν πρόσωπο πάντα σεβαστό κι οι άνθρωποι της εποχής εκείνης πίστευαν πως ο θεός τον οδήγησε ως την πόρτα τους.

Σάββατο, 4 Απριλίου 2015

ΠΟΛΥΩΝΥΜΑ ΟΔΥΣΣΕΩΣ




ΕΠΙΘΕΤΑ ΟΔΥΣΣΕΩΣ
ΑΓΑΓΛΥΤΟΣ, ΑΙΟΛΟΜΗΤΙΣ, ΑΜΥΜΩΝ(ΕΥΓΕΝΗΣ),ΑΝΤΙΘΕΟΣ,ΔΗΜΟΧΑΡΙΣΤΗΣ, ΔΑΙΦΡΩΝ (ΣΟΦΟΣ), ΔΟΛΟΠΛΑΝΟΣ, ΔΟΡΥΚΛΗΤΟΣ (ΠΕΡΙΦΗΜΟΣ), ΔΟΛΟΜΗΤΙΣ(ΠΟΛΥΜΗΧΑΝΟΣ), ΔΥΣΜΟΡΟΣ (ΑΤΥΧΟΣ), ΔΥΣΤΗΝΟΣ (ΔΥΣΤΥΧΗΣ), ΔΙΟΤΡΕΦΗΣ, ΕΣΘΛΟΣ (ΑΝΔΡΕΙΟΣ), ΘΡΑΣΥΣ, ΘΥΜΟΛΕΩΝ (ΛΕΟΝΤΟΚΑΡΔΟΣ), ΜΕΓΑΛΗΤΩΡ ( ΜΕΓΑΛΟΚΑΡΔΟΣ), ΜΕΓΑΘΥΜΟΣ ΠΙΝΥΤΟΦΡΩΝ (ΣΥΝΕΤΟΣ), ΠΟΛΥΜΗΤΙΣ (ΠΟΛΥΠΕΙΡΟΣ), ΠΟΙΚΙΛΟΒΟΥΛΟΣ, ΠΟΥΤΛΑΣ (ΠΑΡΑΤΟΛΜΟΣ), ΠΟΛΥΤΛΗΤΟΣ (ΥΠΟΜΟΝΕΤΙΚΌΣ), ΠΛΑΝΗΤΗΣ (ΠΕΡΙΠΛΑΝΩΜΕΝΟΣ), ΠΤΟΛΙΠΟΡΘΟΣ (ΠΟΡΘΗΤΗΣ ΠΟΛΕΩΝ), ΠΥΚΙΜΗΔΗΣ (ΣΥΝΕΤΟΣ), ΠΕΡΙΦΡΑΔΗΣ (ΦΡΟΝΙΜΟΣ-ΕΜΠΕΙΡΟΣ), ΣΥΜΦΡΑΔΜΩΝ (ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΤΗΣ) , ΤΑΛΑΣΙΦΡΩΝ (ΥΠΟΜΟΝΕΤΙΚΟΣ, ΚΑΡΤΕΡΙΚΟΣ), ΦΑΙΔΙΜΟΣ(ΛΑΜΠΕΡΟΣ), ΦΙΛΟΠΟΛΕΜΟΣ, ΦΡΟΝΙΜΟΣ, ΙΘΑΚΗΣΙΟΣ.

Ο Νικόδημος ζωγράφισε τον Οδυσσέα με την ασπίδα που πάνω της είχε ένα δελφίνι, επειδή ο Τηλέμαχος όταν έπεσε στην θάλασσα τον έβγαλε στην στεριά ένα δελφίνι. Ζωγράφισαν τον Οδυσσέα και με ένα καπέλλο στο κεφάλι, σημάδι ευγένειας.

Λέγεται ότι ο Οδυσσέας εγκαταστάθηκε στην Ετρουσκική Τυρρησία και εκεί έχτισε 30 πόλεις και πέθανε στην πόλη Γορτυνία. Στην Τυρρηνία βρέθηκε τάφος του Οδυσσέα όπως μας πληροφορεί ο Α. Σταγειρίτης, ενώ και στην Ευρυτανία υπήρχε Μαντείο αφιερωμέρο στον Οδυσσέα.

Οδυσσεύς  Λαερτιάδης

Παρασκευή, 3 Απριλίου 2015

ΤΟΞΟΥ ΘΕΣΙΣ- Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΑ





Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΑ    John Deare 1787 ΡΩΜΗ

ΡΑΨ. χ ΟΔΥΣΣΕΙΑ ΣΤΙΧ 380-434
Προστάζει σε ὁ Τηλέμαχος ὁ φρόνιμος, Εὐρύκλεια,
τὶς στέριες νὰ σφαλήξετε τῶν παλατιῶνε θύρες,
κι ἂν κάποια ἀκούση βογγητὰ καὶ χτύπους ἀπ' τοὺς ἄντρες
ἐδῶ ποὺ θά 'μαστε κλειστοί, νὰ μὴν προβάλουν ὄξω,

παρὰ κοιτώντας καθεμιὰ τὸ ἔργο της νὰ συχάζη.
Τῆς εἶπε, κι ἔμεινε ἄφτερος στὰ χείλη της ὁ λόγος·
καὶ τὰ κανάτια σφάληξε τοῦ παλατιοῦ παντοῦθε
Καὶ πήδηξε ὁ Φιλοίτιος σιγὰ στὸ σπίτι ἀπέξω,
καὶ τῆς καλόφραχτης αὐλῆς πῆγε ἔκλεισε τὴ θύρα.

Κάτω ἀπ' τὴν αἴθουσα σκοινὶ βρισκόταν καραβῆσο
βυβλένιο, κι ἔδεσε μ' αὐτὸ τὴ θύρα, καὶ ξανάρθε,
καὶ στὸ θρονὶ καθίζοντας ποὺ ἀρχίτερα καθόταν,
τὸν Ὀδυσσέα κοίταζε ποὺ κράταε τὸ δοξάρι,
καὶ γύριζε το ἀπὸ παντοῦ, καὶ καλοξέταζέ το,

νὰ δῆ σαράκι ἂν ἔφαγε τὰ κέρατα σὰ γύρνα
στὰ ξένα. Κι ἕνας τότε αὐτὰ τοῦ πλαγινοῦ του κρένει·

Αὐτὸς καὶ γνώστης φαίνεται στὰ τόξα καὶ τεχνίτης·
ἢ κι ἔχει μὲς στὸ σπίτι του παρόμοια καὶ φυλάει,
ἢ καὶ νὰ φτιάξη ἔχει σκοπό· τόσο πιδέξια βλέπω

καὶ τὸ γυρνάει στὰ χέρια του ὁ πονηρὸς ζητιάνος.”
 Κι ἄλλος ἀπ' τοὺς περήφανους ἔλεγε πάλε νέους·,
“Μακάρι αὐτὸς τόσο καλὸ νὰ δῆ καὶ ν' ἀπολάψη,
ὅσο μπορέση ἐτοῦτο ἐδῶ τὸ τόξο νὰ τεντώση.”

Αὐτὰ οἱ μνηστῆρες ἔλεγαν. Ὡς τόσο ὁ Ὀδυσσέας
 ὅπλο σὰν πῆρε τὸ τρανὸ κι ἀπὸ παντοῦθε τὸ εἶδε,
σὰν ἔμπειρος τραγουδιστὴς στὴ φόρμιγγα τεχνίτης,
ποὺ εὔκολα κόρδα μὲ γερὸ στριφτάρι σοῦ τεντώνει,
στὶς δυὸ ἄκρες δένοντας τοῦ ἀρνιοῦ τ' ἄντερο τὸ στριμμένο,
ἔτσι ὁ Δυσσέας εὔκολα τέντωσε τὸ δοξάρι,

καὶ μὲ τὸ χέρι τὸ δεξὶ δοκίμασε τὴν κόρδα·
κι ἐκείνη γλυκολάλησε, λὲς κι ἦταν χελιδόνι.
Τότ' οἱ μνηστῆρες τρόμαξαν, κι ὄψην ἀλλάξαν ὅλοι·
κι ὁ Δίας βρόντηξε βαριὰ γιὰ φανερὸ σημάδι·
καὶ χάρηκε ὁ πολύπαθος καὶ θεϊκὸς Δυσσέας,

ποὺ ὁ γόνος τοῦ πολύβουλου Κρόνου ἔστειλε σημάδι.
Καὶ πλάϊ ἀπ' τὸ τραπέζι ἐκεῖ πῆρε γοργὴ σαγίτα,
ἕτοιμη· οἱ ἄλλες ἔμνησκαν μὲς στὴ βαθειὰ φαρέτρα,
αὐτὲς ποὺ ἔμελλαν γλήγορα οἱ μνηστῆρες νὰ τὶς νιώσουν.

Στοῦ δοξαριοῦ τὸ δέσιμο ἀκουμπώντας τὴ σαγίτα
καὶ στό θρονί του καθιστός, κόκκα τραβάει καὶ κόρδα,
κι ὀμπρός του σημαδεύοντας ρίχνει· καὶ τὰ πελέκια
τὸ βέλος τὸ χαλκόδετο περνάει μὲς ἀπ' τὶς τρύπες,
ἀράδα ἀπ' τὸ στειλιάρι τους τὸ πρῶτο, κι ὄξω βγαίνει.
Κι αὐτὸς λέει τοῦ Τηλέμαχου· “Δὲ σὲ ντροπιάζει ἀλήθεια

ὁ ξένος σου, ὦ Τηλέμαχε, σ' αὐτὰ σου τὰ παλάτια.
Μήτε σημάδι ἀστόχησα, μήτ' ἄργησα μὲ κόπο
τὸ τόξο νὰ τεντώσω ἐγώ· βαστάει ἡ δύναμή μου,
κι ἄδικα τόση μοῦ 'δειξαν τοῦτοι ὅλοι καταφρόνια.

Τώρα καιρὸς οἱ Ἀχαιοὶ τὸ δεῖπνο νὰ τοιμάσουν,
ὅσο 'ναι φῶς· ἀργότερα κι ἄλλο θένα 'χουν γλέντι

μὲ τὸ χορό, μὲ φόρμιγγα, πού 'ναι τοῦ δείπνου δῶρα.”
Καὶ μὲ τὰ φρύδια του ἔγνεψε· κι ὁ ἀκριβογιὸς τοῦ θείου
Δυσσέα τότες ζώστηκε τὸ κοφτερὸ σπαθί του,
καὶ τὸ κοντάρι σφίγγοντας στὸ χέρι, στὸ πλευρό του
στάθηκε δίπλα στὸ θρονὶ, καὶ στ' ἄρματα ἄστραφτε ὅλος.
Στοῦ δοξαριοῦ τὸ δέσιμο ἀκουμπώντας τὴ σαγίτα




 

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΩΡΑΙΑΣ ΕΛΕΝΗΣ




Antonio Canova.  (1807). Copenghagen museum

"Ου νέμεσις τοιήδ' αμφί γυναικί Τρώας και εϋκνήμιδας Αχαιούς χρόνον πολύν άλγεα πάσχειν: αινώς αθανάτησι θεής εις ώπα έοικεν"  Χαλάλι, τόσοι παιδαιμοί για μιά τέτοια γυναίκα, στους Τρώες και στους Αχαιούς με τις καλές κνημίδες. Με τις αθάνατες θεές φρικτά μοιάζει στην όψη.





Venus presentando Helena a Paris, de Gavin Hamilton 1782-84 Villa Borghese, Rome.

ΠΑΡΙΣ ΕΛΕΝΗ Jean-Louis DAVID, 1788 ΜΟΥΣΕΙΟ ΛΟΥΒΡΟΥ





 Ο ΖΕΥΞΗΣ ΔΙΑΛΕΓΟΝΤΑΣ ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΤΟΥ ΚΡΟΤΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΕΛΕΝΗΣ  1789. François-André Vincent 



 Η ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΠΕΙΘΕΙ ΤΗΝ ΕΛΕΝΗ ΝΑ ΠΕΣΕΙ ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΗ Angelica Kauffmann 1790  Hermitage de San Petersburgo.




 Η ΣΥΜΦΙΛΙΩΣΗ ΤΟΥ ΠΑΡΗ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΛΕΝΗΣ1805  Richard Westall


Ο ΕΚΤΟΡΑΣ ΕΠΙΠΛΉΤΤΕΙ  ΤΟΝ ΠΑΡΗ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΕΛΕΝΗ Tischbein

 
ΕΛΕΝΗ ΚΑΙ ΠΑΡΙΣ Charles Meyner


 
ΚΑΣΤΟΡΑ ΚΑΙ ΠΟΛΥΔΕΥΚΗΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΝΟΥΝ ΤΗΝ ΕΛΕΝΗ Amable Paul Coutan

 
 
 
 
 
Η ΕΛΕΝΗ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΤΗΝ ΜΟΝΟΜΑΧΙΑ ΜΕΝΕΛΑΟΥ ΠΑΡΗ ΑΠΟ ΤΑ ΤΕΙΧΗ ΤΗΣ ΤΡΟΙΑΣ Fortunino Matania





Η ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ ΤΗΝ ΕΛΕΝΗ ΣΤΟΝ ΠΑΡΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΗΤΤΑ ΤΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΜΕΝΕΛΑΟ Angelica Kauffmann afterWilliam Wynne Ryland  1781


Η ΛΗΔΑ  ΜΗΤΕΡΑ ΤΗΣ ΕΛΕΝΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΔΙΟΣΚΟΥΡΩΝ  ΚΑΙ Ο ΖΕΥΣ -ΚΥΚΝΟΣ   Moreau Gustave - 1865


 ΛΗΔΑ ΚΑΙ ΚΥΚΝΟΣ  Léonardo da Vinci - Rome


 Leda And The Swan - Cornelis le Mair (1944, Dutch)

ΤΟ ΝΗΠΕΝΘΕΣ ΤΗΣ  ΕΛΕΝΗΣ VOUET Simon 17e siècle Paris ; musée Carnavalet


Ο Όμηρος τη χαρακτηρίζει καλλίκομον (ομορφομαλλούσα), καλλιπάρηον (ομορφοπρόσωπη), λευκώλενον (ασπροχέρα), τανύπεπλον (ομορφοντυμένη) κ.α. αλλά και ριγεδανήν (φρικτή), γιατί προκάλεσε τον αφανισμό πολλών ηρώων

 
 
Η ΕΝΔΟΞΗ ΩΡΑΙΑ ΕΛΕΝΗ Gustave Moreau (1897).

Όταν ήταν ακόμη μικρή, την απήγαγεν ο Θησεύς με την βοήθειαν του Πειρίθου και την έκρυψεν στις Αφίδνες της Αττικής, αναθέτοντας την φροντίδα της στην μητέρα του Αίθρα.
 Κάποτε όμως που ο Θησεύς έλειπε στον Άδη, τα αδέλφια της οι Διόσκουροι την ελευθέρωσαν, αφού κατέλαβαν τις Αφίδνες και η Ελένη επέστρεψε στο Άργος, με την φήμη της πλέον περιζήτητης νύφης σε όλην την Ελλάδα.
Ήταν όμως έγκυος από τον Θησέα και εγέννησε την Ιφιγένεια, την οποία παρέδωσε στην αδελφή της Κλυταιμνήστρα σύζυγο του Αγαμέμνονος,  να την μεγαλώσει





Η ΕΛΕΝΗ Antoine Etex. 1859). ΔΥΤΙΚΗ ΠΤΕΡΥΓΑ ΜΟΥΣΕΙΟ ΛΟΥΒΡΟΥ

Ωστόσο, ένας άλλος μύθος θέλει τον Μενέλαο να καταπλέει στην Αίγυπτο και να συναντά την πραγματική Ελένη, που του εκμυστηρεύεται ότι η Ελένη για την οποία πολεμούσαν στην Τροία
ήταν ένα ψεύτικο όραμα.  Στον μύθο αυτό αναφέρεται ο ποιητής Στησίχορος στην περίφημη παλινωδία του, η οποία διασώζεται στον Φαίδρο του Πλάτωνα, ο Ευριπίδης στο δράμα του "Ελένη", καθώς και ο  ποιητής Γιώργος Σεφέρης,
στο ποίημα του "Ελένη".
Ο Σεφέρης προτάσσει  στο ποίημά του τρία αποσπάσματα της τραγωδίας του Ευριπίδη, που συνοψίζουν τους δύο μύθους: (του Τευκρου- αδελφού του Αίαντα, που πολεμησαν μαζι στην Τροία- και της Ελένης)
 
Σύμφωνα με μια εκδοχή αυτού του μύθου η Αφροδίτη δεν έδωσε στον Πάρη την πραγματική Ελένη, αλλά ένα ομοίωμά της. Την Ελένη τη μετέφερε ο Ερμής, με εντολή της Ήρας, στην Αίγυπτο, στο παλάτι του βασιλιά Πρωτέα, όπου τη συνάντησε ο Μενέλαος επιστρέφοντας από την Τροία. Την εκδοχή αυτή του μύθου διαπραγματεύεται ο Ευριπίδης στην τραγωδία του Ελένη. Στην τραγωδία συναντάει την Ελένη στην Αίγυπτο και ο Τεύκρος, που περνάει από κει ταξιδεύοντας για την Κύπρο.
 
 
 
ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΚΑΙ ΕΛΕΝΗ ΜΟΥΣΕΙΟ ΣΠΑΡΤΗΣ




Ο ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΞΑΝΑΚΕΡΔΙΖΕΙ ΤΗΝ ΕΛΕΝΗ ΜΟΥΣΕΙΟ  450 Π.Ε. ΒΡΕΘΗΚΕ ΣΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ( Gnathia now Egnazia)  ΜΟΥΣΕΙΟ ΛΟΥΒΡΟΥ