Τρίτη, 29 Ιανουαρίου 2013

Ο ΥΠΝΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΣΑΝ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΜΕΘΟΔΟΣ

              "Και γαρ τ' όναρ εκ Διός εστίν"
             Όμηρος, Ιλιάδoς Α


            Αναθηματικό ανάγλυφο με σκηνή εγκοίμησης στο άβατο του ιερούτουΑσκληπιού. Η ασθενής  βλέπει στον ύπνο της την επίσκεψη του θεραπευτή, ο οποίος την αγγίζει με τα χέρια του ενώ πίσω του στέκεται η Υγεία (400 π.Χ.). Αρχαιολογικό Μουσείο Πειραιά

Η εγκοίμηση παρέμεινε βασικό στοιχείο της θεραπευτικής πρακτικής σε όλα τα Ασκληπιεία.
Ο ΥΠΝΟΣ ήταν ένα είδος συμβολικού θανάτου προσωρινού. Κατά τη διάρκεια του ΟΝΕΙΡΟΥ ο μυούμενος βίωνε σημαντικές εμπειρίες και μετά επέστρεφε ανανεωμένος, ξαναγεννημένος. Μάλιστα ο μυητικός ύπνος γινόταν δίπλα σε πηγές, ποτάμια και γενικά τρεχούμενα νερά.
 Στα  AΣΚΛΗΠΕΙΑ που  ήταν χτισμένα σε διαλεγμένες περιοχές υψηλού κάλλους και με καλό κλίμα, η θεραπεία ήταν συνδυασμός ψυχολογικής , φυσικής και σωματικής αγωγής.  Η θεραπευτική  αυτή ικανότητα σε συνδυασμό με την ΕΓΚΟΙΜΗΣΗ   περιγράφεται σαν αποτελεσματική και στα τραύματα και σε πυρετούς και άλγη, όπου χρησιμοποιούσαν χειρουργικά μέσα, επωδούς, φάρμακα, βότανα και άλλα μέσα.
Ο πάσχων,  κοιμόταν τη νύκτα μέσα σε ιερό και καθορισμένο χώρο «ΑΒΑΤΟ»‘  Εγκοιμητήριο’’), πάνω στο δέρμα ενός ζώου που είχε θυσιάσει, και εκεί περίμενε  να του υποδείξει Ο ΑΣΚΛΗΠΙΟΣ  μέσα από το όνειρο, τον τρόπο θεραπείας. Τα όνειρα που έβλεπε, ερμηνευόμενα είτε από τον ίδιο, είτε πιο σύνηθες από τους ιερείς-θεράποντες του Ασκληπιού, έδιναν οδηγίες που θα οδηγούσαν στη θεραπεία.Αν το αναμενόμενο όνειρο δεν εμφανιζόταν η εγκοίμηση επαναλαμβανόταν πολλές συνεχόμενες νύχτες.
Όταν οι ασθενείς προσέρχονταν στο ιερό αναζητώντας θεραπεία, δεν τους επιτρεπόταν αμέσως η είσοδος, παρά μόνο μετά τον εξαγνισμό τους.  Έπλεναν το σώμα τους (συμβολική ψυχική κάθαρση), τελούσαν θυσία προς το θεό και έκαναν αυστηρή νηστεία. Το βράδυ γίνονταν δεκτοί στο "Αβατον" όπου και περνούσαν τη νύχτα τους.

Το όνειρο είχε διπλό χαρακτήρα. Μπορούσε να παρουσιάσει ψεύτικες εικόνες είδωλα και φαντάσματα, αλλά και να δείξει αλήθειες και να συμβουλέψει σίγουρα, αν και μέσω συμβόλων πολλές φορές. Έπρεπε να εξηγηθεί όμως από τον κατάλληλο γνώστη.
Υπήρχαν ειδικά ονειρομαντεία, όπως το περίφημο του Αμφιαράειου στον Ωρωπό και του Τροφώνιου  στην Λιβαδειά στο οποίο ο αιτητής κατέβαινε σ' ένα όρυγμα κι έβγαζε μόνος του το χρησμό. Προηγούνταν νηστεία και γενικά έντονη ψυχολογική υποβολή, το δε όνειρο που έβλεπε εθεωρείτο ως το μήνυμα απάντηση στο αίτημα.

Οι Πυθαγόρειοι έδιναν μεγάλη σημασία στα όνειρα , οι οποίοι μάλιστα μέσα από έναν κατάλληλο τρόπο ζωής με σωστή δίαιτα, μουσικά ακούσματα πριν από τον ύπνο, προσανατολισμό της σκέψης , προσπαθούσαν να δουν αποκαλυπτικά όνειρα. Μάλιστα πριν κοιμηθούν έπρεπε να κάνουν μία ανασκόπιση  της μέρας που πέρασε και τι πρέπει να κάνουν ή να διορθώσουν την  επόμενη μέρα που έρχεται
"Πη παρέβην; Τι δ’ έρεξα;Τι δε μοι δέον ουκ ετελέσθη;"

Στον Πλάτωνα στην Πολιτεία, Κεφ. Θ  ,έχουμε μία αναφορά για τα όνειρα:

"Όταν όμως ένας άνθρωπος έχει ρυθμίσει τη δίαιτα του με τους κανόνες της υγιεινής και της σωφροσύνης, άνθρωπος κατευνάσει το θυμοειδές μέρος της ψυχής του και κοιμηθεί χωρίς να έχει την καρδιά του ταραγμένη από οργή εναντίον άλλων. Όταν τέλος καθησυχάζει αυτά τα δύο μέρη της ψυχής κρατώντας άγρυπνο μόνο το τρίτο, όπου εδρεύει η φρόνηση, και έτσι αναπαυθεί, ξέρεις βέβαια ότι τότε το πνεύμα του αγγίζει όσο γίνεται περισσότερο την αλήθεια..."
 όταν, πριν παραδοθεί στον ύπνο, ξυπνάει το λογιστικό μέρος της ψυχής του και το θρέψει με καλούς λόγους και σκέψεις και συγκεντρώνει σ' αυτές όλη τη διάνοιά του, όταν χωρίς ούτε να στερήσει ούτε να παραφορτώσει το επιθυμητικό του, του παραχωρεί όσο ακριβώς χρειάζεται για να αποκοιμηθεί και να μην έρχεται να διαταράσσει το καλύτερο μέρος της ψυχής με τη χαρά ή τη λύπη του, αλλά το αφήνει να νιώσει, ότι δεν γνωρίζει από τα περασμένα ή από τα παρόντα ή από τα μέλλοντα.


Σύμφωνα με τον Ησίοδο  ο Μορφέας   είναι   γιός του ΥΠΝΟΥ και της ΠΑΣΙΘΕΗΣ.Κατά τον `Ομηρο τόπος κατοικίας του Ύπνου ήταν η νήσος Λήμνος , όπου πήγε και τον βρήκε η Ηρα.
Απο την λέξη  “Μορφή” , σχετίζεται με την ικανότητά του να παίρνει οποιαδήποτε ανθρώπινη μορφή και να εμφανίζεται στα όνειρα. Έχει την ιδιότητα να στέλνει εικόνες στα όνειρα ή στα οράματα των ανθρώπων, να τα διαμορφώνει, και να μορφοποιεί τα όντα που κατοικούν σε αυτά. Η δράση του Μορφέα, που παριστάνεται όμορφος με φτερά   είναι πρωταγωνιστική και  είναι ο μοναδικός θεός που μπορεί να επέμβει στα όνειρα των βασιλιάδων και των ηρώων, ενώ  μεταφέρει τα μηνύματα των θεών στους θνητούς, με τη μορφή ονείρων.

"ΟΝΕΙΡΟ ΜΙΑΣ ΣΚΙΑΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ" ΠΙΝΔΑΡΟΣ
                    ΜΟΡΦΕΑΣ  KAI ΙΡΙΣ RENE ANTOINE HOUASSE 1690  Versailles, Grand Trianon
 

 

Τετάρτη, 23 Ιανουαρίου 2013

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΣΚΛΗΠΙΟΥ

 ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΠΡΟΤΡΟΠΕΣ ΤΟΥ ΑΠΟΛΛΩΝΑ, ΠΑΤΡΟΣ ΤΟΥ ΑΣΚΛΗΠΙΟΥ,«ΓΝΩΘΙ Σ’ΑΥΤΟΝ» «ΜΗΔΕΝ ΑΓΑΝ» «ΜΕΤΡΟΝ ΑΡΙΣΤΟΝ», ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΡΙΖΕΣ ΤΗΣ ΑΥΤΟΘΕΡΑΠΕΙΑΣ, ΔΙΑ ΤΩΝ ΟΠΟΊΩΝ ΑΡΧΙΖΕΙ Η ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΥΓΕΙΑΣ.
Η Ιερά οδός από τα προπύλαια οδηγεί τον ασθενή κατευθείαν προς τον ναό του Ασκληπιού, ο οποίος δια των γλυπτών παραστάσεων των αετωμάτων του ο Ασκληπιός φωτίζει τους παρ-αλόγους ενέργειες του ΙΠΠΟΥ.
ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΤΑΙ ΟΤΑΝ Ο ΑΣΚΛΗΠΙΟΣ ΚΑΘΗΜΕΝΟΣ ΑΚΙΝΗΤΟΣ ΜΕΓΑΛΟΠΡΕΠΗΣ ΚΑΙ ΑΙΝΙΓΜΑΤΙΚΟΣ ΕΠΙ ΤΟΥ ΘΡΟΝΟΥ ΕΝΤΟΣ ΤΟΥ ΝΑΟΥ ΤΟΥ, ΥΠΟΔΕΙΚΝΥΕΙ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ, ΔΙΑ ΤΩΝ ΓΛΥΠΤΩΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ ΕΝΤΟΣ ΚΑΙ ΕΚΤΟΣ ΤΟΥ ΝΑΟΥ ΤΟΥ, ΤΗΝ ΑΙΤΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΜΠΤΩΜΑ ΠΟΥ ΚΑΤΑΣΠΑΡΑΣΣΟΥΝ ΤΗΝ ΨΥΧΗ.
1.    Τα προπύλαια ήταν η διαχωριστική γραμμή του εξωτερικού κόσμου από τον εσωτερικό χώρου όπου πραγματοποιείτο η ιερά λειτουργία της ίασης των θνητών.
2.    Ο ναός του Ασκληπιού όπου ο άνθρωπος αντίκρυζε τις εξωτερικές παραστάσεις , στα αετώματα , με τους Κενταύρους και τις Αμαζόνες που εμφάνιζαν τα συμπτώματα των ασθενειών . Ηταν ο καθρέπτης όπου έβλεπε τον εαυτό του. Στην κορυφή του ναού, τα δύο αγάλματα της ΝΙΚΗΣ, εφαπτόμενα του ουρανού, το ένα έβλεπε  προς την Ανατολή και το άλλο προς την Δύση, προανήγγελαν την αισιόδοξη  ιδέα της αποκατάστασης της «Υγείας» του. Στα τέσσερα άκρα, στα ακρωτήρια τα αγάλματα των Νηρηίδων υπέβαλλαν στην ψυχή την ιδέα της καθαρότητας δια των υδάτων, που έπεπε να γίνει στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, συνδεδεμένα με τα τέσσερα στοιχεία. ΑΝΑΤΟΛΗ-ΠΥΡ, ΔΥΣΗ-ΑΗΡ,ΒΟΡΡΑΣ-ΥΔΩΡ, ΝΟΤΟΣ-ΓΗ. Μπαίνοντας δε στο εσωτερικό του ναού ερχόταν αντιμέτωπος με την Μέδουσα και την Χίμαιρα που αλληγορούν τα πάθη της ψυχής του  που είναι τα αίτια των παθήσεων  του. Μέσα στο ναό πρέπει να καθήσει επι μακρόν ο Ικέτης για να μπορέσει να δεί τα άδηλα νοσήματα της ψυχής του, αλλά η θεραπεία δεν γινόταν εδώ. Η  συνειδητοποίηση θα έρθει μετά στο φώς του Απόλλωνα Ήλιου.. (ΑΛΤΑΝΗ)

  «ΥΓΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑΚΤΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ ΚΑΤΑ ΤΡΟΠΟ ΦΥΣΙΚΟ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΔΙΕΥΘΥΝΟΥΝ ΚΑΙ ΔΙΕΥΘΥΝΟΝΤΑΙ ΑΝΑΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ, ΝΟΣΟΙ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΔΙΕΥΘΥΝΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΔΙΕΥΘΥΝΟΝΤΑΙ ΤΟ ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΛΛΟ ΚΑΤΑ ΤΡΟΠΟ ΑΦΥΣΙΚΟ.» ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑ

 

Τρίτη, 22 Ιανουαρίου 2013

ΑΣΚΛΗΠΙΟΣ Ο ΔΙΦΥΗΣ ΓΙΟΣ ΤΟΥ ΑΠΟΛΛΩΝΑ


Ο ΑΣΚΛΗΠΙΟΣ ΚΑΙ Η ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ  ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΣΤΟΝ ΝΑΟ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΕΠΙΔΑΥΡΟ

ΤΟ ΧΡΥΣΕΛΕΦΑΝΤΙΝΟ ΑΓΑΛΜΑ ΤΟΥ ΑΣΚΛΗΠΙΟΥ ΣΤΗΝ ΕΠΙΔΑΥΡΟ

ΑΣΚΛΗΠΙΟΣ    «Ο  ΠΟΙΩΝ ΗΠΙΑ ΤΑ ΣΚΕΛΗ». Γιατί ουσιαστικό γνώρισμα της υγείας είναι η ευρωστία και η ευκινησία των άκρων.
ΥΓΕΙΑ= ΕΥ ΓΥΙΑ =ΑΚΡΑ
Ο Ομηρος αναφέρει ότι ο Ασκληπιός έζησε λίγο πριν τον Τρωικό πόλεμο, στον οποίο συμμετείχαν οι δύο του υιοί, ιατροί ο ΜΑΧΑΩΝ ΚΑΙ Ο ΠΟΔΑΛΕΙΡΙΟΣ. Επίσης αναφέρεται ότι η λατρεία του Ασκληπιού εισήχθη από την Τρίκκη της Θεσσαλίας.
Οι   θεραπεία των ασθενών γινόταν μέσω των κοιμήσεων, που γινόταν στο  Μνημείο της Θόλου, όπου εμφανιζόταν ό ίδιος, προβαίνων εις την θεραπεία. Μαζί του οι θυγατέρες του ΙΑΣΩ και ΠΑΝΑΚΕΙΑ.
Ως προς την γέννηση του Ασκληπιού και την ονομασία ΕΠΙΔΑΥΡΟΣ , όταν ο Απολλοφάνης ο Αρκάς ζήτησε χρησμό από την Πυθία έλαβε την εξής απάντηση

«Ω εσέ, ο οποίος προς μεγάλη χαρά όλων των θνητών γεννήθηκες  Ασκληπιέ, και τον οποίο η κόρη του Φλεγύου γέννησε με έρωτα μετ΄εμού συνευρεθείσα, η πολυπόθητη Κορωνίς εις την πετρώδη Επίδαυρο.»  ΠΑΥΣΑΝΙΑ ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΚΟΡΙΝΘΙΑΚΑ .Ο χρησμός είναι σαφής.
Ο Ασκληπιός έθεσε τον Ερωτα και την  Αρμονία, ως βάσεις της ιατρικής επιστήμης. Η ίαση των ψυχών επιτυγχάνεται δι αυτών , διακηρύσσει ο ιατρός Εριξύμαχος.  «Μεταξύ τούτων εύρε το μέσον έρωτα να εισαγάγη και αρμονίαν ο Ασκληπιός, ο πρόγονος ημών καθώς λέγουν οι ποιητές απ΄δώ, και τοιουτοτρόπως έθεσε τις βάσεις της ημετέρας επιστήμης.» ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΣΥΜΠΟΣΙΟΝ.
Τα συμπτώματα των ασθενειών είναι οι ίδιοι οι Κένταυροι και οι Αμαζόνες, και η πρώτη ενέργεια της «ιητρικής» τέχνης ήταν η οπτική παρατήρηση των, δια της οποίας αναγνωρίζονταν οι ψυχικές ασθένειες, βασική αιτία των σωματικών.
 Από το εξωτερικό του ναού του Ασκληπιού , Κένταυροι και Αμαζόνες οδηγούν τον ικέτη/ασκληπιάδα στην Μέδουσα και την Χίμαιρα εντός του ναού, ο οποίος πρέπει αναπόφευκτα να συναντηθεί με τα τέρατα της ψυχής του, τα «άδηλα νοσήματα» που κυοφορούνται εντός του και τα οποία πρέπει να συνειδητοποιήσει.
Στα τέσσερα άκρα του ναού , στα ακρωτήρια υπήρχαν αγάλματα με τις Νηρηίδες, οι οποίες συμβολικώς υπέβαλλαν την πάσχουσα ψυχή, την ιδέα της καθαρότητας  δια των υδάτων. Η κάθαρση έπρεπε να τελείται και προς τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, τα συνδεόμενα με τα τέσσερα στοιχεία. ΑΝΑΤΟΛΗ/ΠΥΡ, ΔΥΣΗ/ΑΗΡ, ΒΟΡΡΑΣ/ΥΔΩΡ, ΝΟΤΟΣ/ΓΗ.
Στην κορυφή των γωνιών των δύο  τριγώνων τα δύο αγάλματα της Νίκης εφαπτόμενα του ουρανού έβλεπαν το ένα προς την Ανατολή και το άλλο προς την Δύση. Η παρουσία τους προανήγγειλαν την αισιόδοξο ιδέα της τελικής επικράτησης της υγείας.
1.ΤΑ ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ, ήταν η διαχωριστική γραμμή, στο εξωτερικό ήταν ο βέβηλος κόσμος ενώ στο εσωτερικό η ιερά λειτουργία της ίασης των θνητών
2.Ο ΝΑΟΣ ΤΟΥ ΑΣΚΛΗΠΙΟΥ, του οποίου οι εξωτερικές παραστάσεις εμφάνιζαν τα συμπτώματα των ασθενειών ενώ οι εσωτερικές απέκρυπταν τα αίτια των παθήσεων της ψυχής.
 3. Ο ΝΑΟΣ ΤΗΣ ΑΡΤΕΜΙΔΟΣ,  όπου προετοίμαζαν την κάθαρση της ψυχής από τα πάθη της. Η    ψυχοσωματική αγνότητα σε όλους τους τομείς της ζωής είναι προυπόθεση υγείας
4.ΤΟ ΜΝΗΜΕΙΟ ΤΗΣ ΘΟΛΟΥ/ΑΠΟΛΛΩΝΑ, όπου πραγματοποιείτο η θεραπεία. Μέσα στο ναό υπήρχε και το άγαλμα της Υγείας.  Θεός της ψυχονοητικής υγείας  ο θεός Απόλλωνας ήταν παρών δι΄όλων των Ηλιακών συμβόλων και αστρονομικών παραστάσεων εντός και εκτός της Θόλου.
 
    Στην Επίδαυρο λοιπόν έχουμε την παρουσία των τριών θεών ΑΡΤΕΜΙΔΟΣ,ΑΠΟΛΛΩΝΑ, ΑΣΚΛΗΠΙΟΥ, αφού υπάρχουν οι ναοί τους.  Και απομένει η θεά ΑΘΗΝΑ , για να συμπληρωθεί η τετρακτύς των ιητήρων θεών, η οποία παρευρίσκεται στην Επίδαυρο δια του αγάλματος  της.Η σύνδεση της θεάς με τον Ασκληπιό, επιβεβαιώνεται με την στάση του αγάλματος της θεάς και με την ράβδο με τον περιελισσόμενο όφι την οποία κρατά με τον ίδιο τρόπο με τον Ασκληπιό.
     

Κυριακή, 20 Ιανουαρίου 2013

ΣΤΑ ΤΕΙΧΗ ΜΙΑΣ ΑΔΙΚΗΣ ΤΡΟΙΑΣ



Η Ελένη στα τείχη της Τροίας
Frederic Leighton
Προσφιλή μου τέκνο, την αποκαλεί ο βασιλιάς του Κακοϊλίου και την ρωτά για τον πελώριο Αγαμέμνονα, τον ασυναγώνιστο στο συμπυκνωμένο λόγο Οδυσσέα και τον δυνατό σαν κάστρο Αίαντα και εκείνη τους περιγράφει αναλυτικά.Κάτω από τα τείχη κατεβαίνει η ομίχλη του Νότου και οι στρατοί αντιμέτωποι στοχάζονται για πολλά. Οι μικροί άνθρωποι, οι Χόμπιτ Πυγμαίοι στον Ωκεανό τριγυρίζουν που τον θάνατο μοιράζει και σε μουρμουρητό βογκά . Δίνονται οι όρκοι και ένα ένα μαύρο και λευκό πρόβατο θυσιάζονται για την Γη και τον Ήλιο που τα πάντα ορά.Ο Οδυσσέας και ο Έκτωρ ορίζονται δίκαιοι επόπτες της μονομαχίας, το έδαφος καταμετρούν και ο κλήρος πέφτει στον Πάρη να ρίξει το έγχος πρώτος που τον ξανθό Μενέλαο ξυστά παίρνει και αστοχεί.Γ Ιλιάδος

160 Ὣς ἄρ’ ἔφαν, Πρίαμος δ’ Ἑλένην ἐκαλέσσατο φωνῇ·
δεῦρο πάροιθ’ ἐλθοῦσα φίλον τέκος ἵζευ ἐμεῖο,

 Ατενίζοντας τον Οδυσσέα με το βλέμμα του Πρίαμου για τα μάτια της Ελένης
 πάνω στα τείχη μιας άδικης Τροίας
  190Δ
εύτερον αὖτ’ Ὀδυσῆα ἰδὼν ἐρέειν’ ὁ γεραιός·
εἴπ’ ἄγε μοι καὶ τόνδε φίλον τέκος ὅς τις ὅδ’ ἐστί·
μείων μὲν κεφαλῇ Ἀγαμέμνονος Ἀτρεΐδαο,
εὐρύτερος δ’ ὤμοισιν ἰδὲ στέρνοισιν ἰδέσθαι.
τεύχεα μέν οἱ κεῖται ἐπὶ χθονὶ πουλυβοτείρῃ,
αὐτὸς δὲ κτίλος ὣς ἐπιπωλεῖται στίχας ἀνδρῶν·
ἀρνειῷ μιν ἔγωγε ἐΐσκω πηγεσιμάλλῳ,
ὅς τ’ οἰῶν μέγα πῶϋ διέρχεται ἀργεννάων.
Τὸν δ’ ἠμείβετ’ ἔπειθ’ Ἑλένη Διὸς ἐκγεγαυῖα·
οὗτος δ’ αὖ Λαερτιάδης πολύμητις Ὀδυσσεύς,        200
ὃς τράφη ἐν δήμῳ Ἰθάκης κραναῆς περ ἐούσης
εἰδὼς παντοίους τε δόλους καὶ μήδεα πυκνά.
Τὴν δ’ αὖτ’ Ἀντήνωρ πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα·
ὦ γύναι ἦ μάλα τοῦτο ἔπος νημερτὲς ἔειπες·
ἤδη γὰρ καὶ δεῦρό ποτ’ ἤλυθε δῖος Ὀδυσσεὺς
σεῦ ἕνεκ’ ἀγγελίης σὺν ἀρηϊφίλῳ Μενελάῳ·
τοὺς δ’ ἐγὼ ἐξείνισσα καὶ ἐν μεγάροισι φίλησα,
ἀμφοτέρων δὲ φυὴν ἐδάην καὶ μήδεα πυκνά.
ἀλλ’ ὅτε δὴ Τρώεσσιν ἐν ἀγρομένοισιν ἔμιχθεν
στάντων μὲν Μενέλαος ὑπείρεχεν εὐρέας ὤμους,        210
ἄμφω δ’ ἑζομένω γεραρώτερος ἦεν Ὀδυσσεύς·
ἀλλ’ ὅτε δὴ μύθους καὶ μήδεα πᾶσιν ὕφαινον
ἤτοι μὲν Μενέλαος ἐπιτροχάδην ἀγόρευε,
παῦρα μὲν ἀλλὰ μάλα λιγέως, ἐπεὶ οὐ πολύμυθος
οὐδ’ ἀφαμαρτοεπής· ἦ καὶ γένει ὕστερος ἦεν.
ἀλλ’ ὅτε δὴ πολύμητις ἀναΐξειεν Ὀδυσσεὺς
στάσκεν, ὑπαὶ δὲ ἴδεσκε κατὰ χθονὸς ὄμματα πήξας,
σκῆπτρον δ’ οὔτ’ ὀπίσω οὔτε προπρηνὲς ἐνώμα,
ἀλλ’ ἀστεμφὲς ἔχεσκεν ἀΐδρεϊ φωτὶ ἐοικώς·
φαίης κε ζάκοτόν τέ τιν’ ἔμμεναι ἄφρονά τ’ αὔτως.        220
ἀλλ’ ὅτε δὴ ὄπα τε μεγάλην ἐκ στήθεος εἵη
καὶ ἔπεα νιφάδεσσιν ἐοικότα χειμερίῃσιν,
οὐκ ἂν ἔπειτ’ Ὀδυσῆΐ γ’ ἐρίσσειε βροτὸς ἄλλος·
οὐ τότε γ’ ὧδ’ Ὀδυσῆος ἀγασσάμεθ’ εἶδος ἰδόντες.

  Σαν πυκνόμαλλον κριάρι, κριός ανάμεσα σε αμνούς να τριγυρνά, βλέπει ο Πρίαμος τον Οδυσσέα πάνω από τα τείχη. Να επιθεωρεί στιχημένους  άνδρες και να διέρχεται μέγα ποίμνιον άσπρων προβάτων. Κρατά το σκήπτρον ευσταθές ούτε μπρος  ούτε πίσω,   προσηλωμένα τα όμματα στην πολύτροφο Γη για να συγκεντρωθεί, υφαίνει τεχνάσματα  να αγορεύει με λόγους σαν πυκνές νιφάδες χιονιού και κανείς θνητός δεν μπορεί μαζί του να συγκριθεί διότι είναι στον στοχασμό συνετός πολύ.

Παρασκευή, 18 Ιανουαρίου 2013

ΤΟ ΧΡΥΣΕΛΕΦΑΝΤΙΝΟ ΑΓΑΛΜΑ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΜΙΑΣ ΘΕΑΣ
 

 Η μεγαλοπρέπεια του αγάλματος,λόγω μεγέθους, υλικών και ανυπέρβλητου τέχνης πρέπει να είχε καταλυτική και ανεξίτηλο επίδραση στη ψυχή που είχε το προνόμιο να το δεί. Η επιβλητική θεία παρουσία τα θεάς είναι συγχρόνως και πρότυπο συμπεριφοράς, γενναιότητας,σθένους, ανδρείας, ψυχικού μεγαλείου για του Αθηναίους, γιατί τα χαρακτηριστικά της δείχνουν μεγαλοπρέπεια, η φιλειρηνικότητα, αλλά και πολεμική υπεροχή.

Είχε ύψος 12 μέτρα και παριστά την θεά όρθια με ποδήρη χιτώνα φέρουσα κράνος, πάνω στο οποίο ήταν φτερωτοί ίπποι, Πήγασοι, που πλαισιώνουν την σφίγγα στο κέντρο του κράνους.
-          Στα πόδια  και στα πέδιλα της θεάς υπήρχε αναπαράσταση μάχης Κενταύρων και Λαπιθών.
-          Αριστερά δίπλα στα πόδια της υπήρχε δράκων, τέκνο της Γαίας, ο ΕΡΙΧΘΟΝΙΟΣ ΟΙΚΟΥΡΟΣ ΟΦΙΣ
-          Το αριστερό χέρι κρατά το δόρυ ενώ στηρίζεται στην ασπίδα, ύψους 5 μέτρα , στο εξωτερικό της οποίας , στο κέντρο υπήρχε  η ΜΕΔΟΥΣΑ  και περιφερειακά εικονίζεται  η Αμαζονομαχία.          Σ' έναν από τους πολεμιστές ο Φειδίας είχε δώσει τη μορφή του Περικλή και σ'έναν άλλο, σ'ένα γέρο που σήκωνε μια πέτρα, τη δική του μορφή . Στο  εσωτερικό της υπήρχε η γέννηση της Πανδώρας, ενώ γύρω γύρω  ο μοναδικός ζωγράφος Πολύγνωτος είχε ζωγραφίσει σκηνή από τη πρώτη Γιγαντομαχία.
Σ' έναν από τους πολεμιστές ο Φειδίας είχε δώσει τη μορφή του Περικλή και σ'έναν άλλο, σ'ένα γέρο που σήκωνε μια πέτρα, τη δική του μορφή.Μας το περιγράφει με κάθε λεπτομέρεια ο Παυσανίας όταν επισκέφτηκε την Αθήνα.

Ο όφις, ο Εριχθόνιος που στηρίζει την ασπίδα είναι ανυψωμένος και όχι έρπων,  έχει καταστεί ηλιακός . Επισημαίνει ότι προασπίζει την πόλη του , με τις απαραίτητες  χθόνιες δυνάμεις, οι οποίες συμβάλλουν στην διαφύλαξη των θεσμών και του νόμου, δηλ. των θεσμοθετημένων υποχρεώσεων και δικαιωμάτων των πολιτών.
-          Στο δεξί της χέρι , που στηριζόταν σε ένα κίονα, κρατούσε το άγαλμα της ΝΙΚΗΣ 2 μέτρων. Αυτό επισημαίνει την νικηφόρο έκβαση των μαχών υπέρ της πόλης των Αθηνών.
-          Ντυμένη με ένα απλό δωρικό χιτώνα, είχε μία ζώνη που κατέληγε σε δύο όφεις.
-          Στο κέντρο του στήθους ήταν διακοσμημένο με Το ΓΟΡΓΟΝΕΙΟ που περιβάλλονταν από όφεις. Προστατεύει το όν από κάθε είδους φύσεως αδυναμίες προερχόμενες από έξω επιβουλές, με Δούρειο ίππο το συναίσθημα.
Το ΓΟΡΓΟΝΕΙΟ επίσης έχει και προστατευτική ισχύ αφού το άγαλμα έχει υπέρτατο στόχο την φύλαξη της πόλης από κάθε εχθρική επιβουλή.
-          Στην κεφαλή έφερνε το κράνος όπου υπήρχαν δύο πτερωτοί ΠΗΓΑΣΟΙ και στο κέντρο η ΣΦΙΓΞ
Πέντε φορές εμφανίζεται το σύμβολο του όφεως στο άγαλμα της Αθηνάς, Ο ΟΙΚΟΥΡΟΣ ΟΦΙΣ, ΟΙ ΟΦΕΙΣ ΤΗΣ ΜΕΔΟΥΣΑΣ ΣΤΗΝ ΑΣΠΊΔΑ ΤΗΣ, ΟΙ ΔΥΟ ΟΦΕΙΣ ΣΤΗΝ ΖΩΝΗ ΤΗΣ, ΟΙ ΟΦΕΙΣ ΣΤΟ ΓΟΡΓΟΝΕΙΟ ΚΑΙ Ο ΟΦΙΣ ΤΗΣ ΟΥΡΑΣ ΤΗΣ ΣΦΙΓΓΟΣ.
Οι όφεις επισημαίνουν την τροπή σε φυγή των εχθρών της πόλεως των Αθηνών.
Τα  αγάλματα της Αθηνάς κοσμούνται ποικιλοτρόπως από όφεις, ανάλογα του ναού  στον οποίο ανήκουν και κατέχουν και την αντίστοιχο συμβολική δύναμη και ερμηνεία.
Η κεφαλή, τα χέρια και τα πόδια ήταν από ελεφαντοστούν, το ένδυμα από χρυσό και το εσωτερικό του αγάλματος από ξύλο. Το ελεφαντοστούν και το ξύλο επειδή προέρχονται από την γή είναι καλοί για περισυλλογή της ενέργειας λεπτοφυών εκφάνσεων της. Ο δε χρυσός επειδή είναι κακός αγωγός δεν αφήνει αυτή την ενέργεια να διαχέεται έξω παραμένοντας στο εσωτερικό του αγάλματος
ΕΡΙΧΘΟΝΙΟΣ   ΕΡΙ+ΧΘΟΝΙΟΣ   ΕΡΙ   ΕΡΙΟΝ ΜΑΛΛΙ. Η θεά Αθηνά είναι η ΕΡΓΑΝΗ  ΑΘΗΝΑ, η προστάτιδα των τεχνών και της Υφαντουργίας. Η τέχνη της Υφαντουργίας δεν υπάρχει μόνο στο φυσικό, αισθητό πεδίο, αλλά μέσω της θεάς/νόησης δρά κυρίως στο νοητό , όπου εξυφαίνονται οι συλλογισμοί σε θαυμαστούς διαλεκτικούς σχεδιασμούς εντός των ουρανίων πανεπιστήμιων. ΤΟ ΥΨΙΧΤΟ ΕΠΙΤΕΥΓΜΑ ΤΟΥ ΛΟΓΙΚΟΥ ΟΝΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΟΡΘΗ ΕΞΥΦΑΝΣΗ ΤΩΝ ΣΥΛΛΟΓΙΣΜΩΝ.
ΟΙ ΕΠΤΑ ΒΑΘΜΙΔΕΣ
Μεταξύ του ΟΙΚΟΥΡΟΥ ΟΦΕΩΣ, ΤΟΥ ΕΡΙΧΘΟΝΙΟΥ, των ΟΦΕΩΝ Της ασπίδος, της ζώνης και των όφεων της κεφαλής της Μέδουσας/Γοργόνειου, κινούνται οι Κένταυροι και οι Αμαζόνες. Οι όφεις επιτηρούν χωρίς όμως να ελέγχουν την πορεία τους δια μέσου του βίου τους. Η ολοκλήρωση και η καταξίωση του ίππου/αλόγου της ψυχής θα επέλθει όταν ο άνθρωπος κατανοήσει την δυσκολία ανύψωσης του, από το επίπεδο των Κενταύρων-Αμαζόνων στο επίπεδο των φτερωτών ίππων στην κορυφή της κεφαλής της.

Η εκθέωση της ψυχής πρέπει να ολοκληρωθεί όσο αυτή βρίσκεται εντός του σώματος, γιατί η γη/χθών είναι η ιερή πατρίς του. Οι μεν Κένταυροι να συμφιλιωθούν με τους Λάπιθες , οι δε Αμαζόνες να κατανοήσουν τις ιδιαιτερότητες του φύλου τους και να συμφιλιωθούν και να κατανοήσουν  την φύση τους. Κένταυροι και Αμαζόνες φθάνουν στην κορυφή προς συνάντηση του αινίγματος της Σφιγγός, η οποία τους αποκαλύπτει την Ηλιακή σοφία του Οφεως.

(ΑΛΤΑΝΗ)


Κυριακή, 13 Ιανουαρίου 2013

ΕΛΙΚΩΝΙΑΔΕΣ ΜΟΥΣΕΣ


Ο ΧΟΡΟΣ ΤΩΝ ΜΟΥΣΩΝ


Parnaso – 1497  Parigi - Louvre   Andrea Mantegna

Το πρώτο άσμα των Μουσών ήταν ο ύμνος της νέας τάξης που δημιουργήθηκε στο σύμπαν μετά τη νίκη των Ολύμπιων θεών πάνω στους Τιτάνες.

Στις Μούσες κόρες της Μνημοσύνης ,πέμπτης συζύγου του Δία ,ανήκουν οι πύλες των μυήσεων. Η Μνημοσύνη κρατεί κεντρικό ρόλο, γιατί τέσσερις σύζυγοι του Διός προηγούνται και τέσσερις έπονται. Και αυτό είναι η ιδιότητα της μνήμης, η οποία οφείλει να συγκρατεί ότι έχει προηγηθεί, προκειμένου ο ΖΕΥΣ/ΝΟΥΣ να διαθέτει την συνολική μνήμη του παρελθόντος, πράγμα που θα του επιτρέπει να προίσταται του μέλλοντος. Η ισορροπία μεταξύ παρελθόντος και μέλλοντος τονίζεται από την θέση της Μνημοσύνης, ( Πέμπτη κατά σειρά δηλ. στη μέση) ως συζύγου του.
Η Μνήμη εμφανίζεται μετά την γέννηση της Περσεφόνης της εκπροσώπου της ψυχής του ανθρώπου και υποδεικνύει την σημασία για την ανάπτυξη του ανθρώπινου γένους.

Στον Όμηρο βλέπουμε αυτή την διάσταση των Μουσών σαν θεές της Μνήμης και κατ' επέκταση εκείνες που διασώζουν αξίες και ηθικές αρχές και διδάγματα από το παρελθόν.
Στα έργα του , την Ιλιάδα και την Οδύσσεια, οι Μούσες, ως θεές της ποίησης, κατέχουν πολύ σημαντική θέση· όταν ο ποιητής αρχίζει την αφήγηση του κάθε έπους, ζητά από τη Μούσα να τον βοηθήσει. Οι Μούσες τα ξέρουν όλα και τα έχουν δει όλα, πρέπει λοιπόν να τον βοηθήσουν να θυμηθεί γεγονότα του παρελθόντος, που ο ίδιος έχει μόνο ακουστά και που ο νους του αδυνατεί να συγκρατήσει
Η Μνημοσύνη φροντίζει για την σύνδεση ψυχής και Νού, αυξάνει τον δυνατό λογισμό των ανθρώπου και απομακρύνει τις επιζήμιες αρνητικές σκέψεις. Γι΄αυτό ο άνθρωπος οφείλει να δώσει προτεραιότητα και να μεριμνήσει ιδιαίτερα ώστε να αναπτύξει την μνήμη, αυτή που θα προωθήσει το ήθος του.
Όταν ο Νούς ενθυμείται τους ύμνους που μιλούν για τους Νόμους και την Δικαιοσύνη που διέπουν τον Κόσμο, απομακρύνεται από φαύλους, αναληθείς σκέψεις  , συνήθειες και πράξεις που υποβιβάζουν τον άνθρωπο.
Ο Ησίοδος τονίζει ότι οι εννέα Μούσες με την μαγική τους φωνή έχουν ως πρώτο μέλημά τους την εξύμνηση του Νόμου και των αθανάτων τις Ιερές συνήθειες. Έτσι οι θνητοί επαναλαμβάνοντας κατ΄ομοίωση των Μουσών  τους ύμνους αυτούς αποτυπώνονται στην ψυχή τους μαζί με τις συνήθειες των ,Αθανάτων. Γιατί το άσμα δια του παλμού, της μελωδίας, του ρυθμού και της αρμονίας, συντονίζει την ψυχή με τους υψηλούς τόνους των Ουράνιων συγχορδιών, διευκολύνοντας την στην ατένιση και την κατανόηση της Αρετής.
Η αληθινή χαρά μοιάζει με τη συναυλία των Μουσών, που αφήνει στην ψυχή μια ουράνια αρμονία. Ο Πλάτωνας στον «Πρωταγόρα» αποδεικνύει ότι η Αρετή είναι διδακτή και είναι η μόνη οδός που οδηγεί τον άνθρωπο στην ευδαιμονία.
Ο αριθμός των Μουσών είναι πάλι ενδεικτικός της ολοκλήρωσης ενός κύκλου, ο οποίος φροντίζει για την παιδεία και τις μυητικές τελετουργίες, γι΄αυτό και είναι υψίστης σημασίας η κατανόηση τους.
Ο Πυθαγόρας συνήθιζε να αποκαλύπτει τη σοφία των αριθμών στο ναό των Μουσών, όπου οι μαθητές του δεύτερου βαθμού μπορούσαν να μπουν μόνο με τη συνοδεία του δασκάλου τους. Μέσα σ' αυτό το στρογγυλό ναό, που  χτίστηκε σύμφωνα με τις υποδείξεις του ίδιου του Πυθαγόρα, υπήρχαν τα μαρμάρινα αγάλματα των εννέα Μουσών. Στη μέση, επίσημη και μυστηριώδης, κυριαρχούσε η Εστία, τυλιγμένη με ένα πέπλο.
Για τους Έλληνες, η Εστία ήταν ο φύλακας της θεϊκής αρχής που βρίσκεται μέσα σε κάθε πράγμα.
Μέσα στο ιερό του Πυθαγόρα ήταν το σύμβολο της θεϊκής Επιστήμης, δηλαδή της Θεογονίας. Ολόγυρα οι Μούσες είχαν, εκτός απ' τα παραδοσιακά και μυθολογικά τους ονόματα, το όνομα των απόκρυφων επιστημών και των ιερών τεχνών που ήταν προστάτιδες.
Η λέξη Μ-ΟΥΣ-ΙΚΗ προέρχεται από τις Μούσες, αλλά οι Μούσες δε σχετίζονται αποκλειστικά και μόνο με τη στενή έννοια της μουσικής,  δηλαδή τη σύνθεση, εκτέλεση και ακρόαση οργανικών ήχων, ασμάτων και ρυθμικών αξιών. Αυτές δίνουν το χάρισμα του λόγου στους ηγέτες  για να μιλούν με σοφία και να αποκαθιστούν το Δίκαιο και την Ειρήνη στους λαούς. Άρα είναι πρώτιστο καθήκον ενός «φωτισμένου» ηγέτη να έχει την ικανότητα να επικοινωνεί με τις Μούσες, και να εμπνέεται από αυτές .

Οι Έλληνες  θεωρούσαν ως ενότητα τη μουσική, την ποίηση, το χορό και το θέατρο, παρόλο που υπήρχαν και μεμονωμένα μουσικά κομμάτια. Η Ιστορία διδασκόταν κατά μεγάλο μέρος μέσω της μουσικής . Οι ραψωδοί εκτελούσαν τα ομηρικά έπη, ενώ η Αστρονομία ήταν  μία μουσικομαθηματική επιστήμη και η φιλοσοφία ,θεωρία της Αρμονίας των Σφαιρών. Η μουσική ήταν ένας τρόπος περιγραφής του Κόσμου, με βάση την οποία οι άνθρωποι ζούσαν τόσο τις καθημερινές τους πράξεις, όσο και ρύθμιζαν τις τελετές τους καθʼ όλο το έτος. Σε όλα τα σημαντικά κέντρα λατρείας του Απόλλωνα , η Μουσική και οι χοροί  στη λατρεία του θεού  χάριζε στους ανθρώπους την αίσθηση του ρυθμού και της αρμονίας (Πλάτων, Νόμοι ) και είχαν είχε πρωτεύοντα ρόλο. Ο Απόλλωνας προστατεύει τη νεότητα, και, μέσω της μουσικής και της χορείας, διαμορφώνει μια εύρωστη και ακμάζουσα πόλη. Αυτός προσφέρει στους ανθρώπους, μέσω των Μουσών, δηλαδή μέσω των δώρων της τέχνης, την ειρήνη και τα αγαθά της, «αυτός και τις βαριές αρρώστιες ανδρών και γυναικών γιατρεύει, κοι την κιθάρα χάρισε, και σε όσους θέλει δίνει τη Μούσα και την ειρηνική μες στις καρδιές την ευνομία φέρνει...»
Πίνδαρος, ΠΥΘΙΑ 

Ο Παυσανίας υποστηρίζει ότι υπήρχαν δύο γενιές Μουσών, όπου στην πρώτη γενιά ήταν 3 και ήταν κόρες του Ουρανού και της Γαίας, και στη δεύτερη, ήταν 9 και ήταν κόρες του Δία και της Μνημοσύνης. .

Οι αρχαιότερες Ελικωνιάδες Μούσες ήταν οι εξής: Μνήμη  Μελέτη και η Αοιδή

Η ποιητική τέχνη χρειάζεται και τις τρεις αυτές Μούσες, χρειάζεται τον συνδυασμό του τραγουδιού, της μνήμης και της μελέτης. Γιατί για να τραγουδήσεις χρειάζεται πρώτα μνήμη, και μετά μελέτη- άσκηση.
Στους Δελφούς λάτρευαν 3 άλλες μούσες, την Νήτη, την Μέση και την Υπάτη, οι οποίες παραλληλίζονται με τις τρεις χορδές της λύρας.

Στην Αθήνα τις τιμούσαν ιδιαίτερα και ονόμασαν μια κορυφή κοντά στην Ακρόπολη "Μουσείον" προς τιμή τους ενώ ο Πλάτωνας είχε χτίσει βωμό στο όνομά τους στην Ακαδημία του. Ιδιαίτερα  δημοφιλείς  έγιναν σ' ολόκληρη την Ελλάδα, ίχνη της λατρείας των οποίων βρέθηκαν στην Πελοπόννησο, τα νησιά του Αιγαίου και την Κρήτη, όπου μάλιστα λεγόταν ότι είχε γίνει ο αγώνας τραγουδιού μεταξύ Μουσών και Σειρήνων.
Ακόμη τις τιμούσαν και σε πολλές πόλεις της Μεγάλης Ελλάδας  ενώ στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου είχε ιδρυθεί  μετά το θάνατο του Μ. Αλεξάνδρου το "Μουσείο", ένα φημισμένο εκπαιδευτικό ίδρυμα.

Ησιόδου θεογονία
ΗΣΙΟΔΟΣ ΚΑΙ Η ΜΟΥΣΑ ΤΟΥ Gustave MOREAU 1891 ΟΜΩΝΥΜΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΠΑΡΙΣΙ

Μούσες, η πρώτη λέξη/έννοια της θεογονίας του Ησίοδου δίνει το στίγμα της μυητικής πορείας της ψυχής με το κάτω άκρο βυθισμένο στα μύχια του Τάρταρου (στιχ 119) και ακρότατη την άνω κορυφή του «νιφόεντος» Ολύμπου (στ.62), όπου βρίσκονται τα δώματα του «μητιέτου» Διός και των αθανάτων θεών.
Κάποτε οι Ελικωνιάδες δίδαξαν στον Ησίοδο το θείο άσμα της γένεσης των θεών και των τεράτων.
Με εκκίνηση τα βάθη των σπηλαίων, όπου κατοικούν τα τέρατα και φθάνοντας μέχρι τα ύψη του όρους ΕΛΙΚΩΝ, κατοικία των θείων εμπνέυσεων. ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΜΥΗΣΕΙΣ έχουν βαθμιαία, αργή και κοπιαστική ανοδική πορεία και δεν επικυρώνονται με βεβαιώσεις, πτυχία ανθρώπινης παροχής.

ΜΟΥΣΕΣ, οι εντεταλμένες θεότητες διάδοσης της ΙΣΤΟΡΙΑΣ, ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ, ΤΗΣ ΟΡΧΗΣΗΣ,ΤΟΥ ΔΡΑΜΑΤΟΣ, ΤΩΝ ΚΑΛΩΝ ΤΕΧΝΩΝ και ΠΑΣΗΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ. Οι Μούσες αναλαμβάνουν με την παράδοση της Θεογονίας στον Ησίοδο να ξεναγήσουν τον θνητό τόσο στα ύψη όσο και στα βάθη του ανθρώπινου ψυχισμού, δηλ. μαχί με την γνώση των αθανάτων του παραδίνουν και την εικόνα του εαυτού του.

ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΤΩΝ ΜΟΥΣΩΝ, ΚΛΕΙΔΕΣ ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΩΝ ΜΥΗΣΕΩΝ
Τα ονόματα των Μουσών μπορούν να χρησιμοποιηθούν σαν κλειδιά , ανοιγοκλείνοντας τους υποδοχείς της διάνοιας μας, και μπορούν να μας αποκαλύψουν τις απόκρυφες μυητικές τελετουργίες, οι οποίες υποβόσκουν αόρατοι .

ΚΛΕΙΩ  , η οποία ει τον πάπυρο της Ιστορίας, που κρατεί εκτυλίσσει το παρελθόν των ηρώων, ώστε να γίνουμε κοινωνοί των άθλων των προγόνων μας. Ενθυμούμεθα δια της Μνημοσύνης  την πραγματική ιστορία του γένους μας και των πρώτων θείων αρχών, αιτία του ΚΛΕΟΥΣ των ηρωικών ψυχών. Διότι η Κλειώ είναι το κλέος της ψυχής, η οποία μυήθηκε στην αλήθεια του παρελθόντος.

ΚΛΕΙΩ    Pierre Mignard 1689 Museum of Fine Arts Budapest
 ΕΥΤΕΡΠΗ. Τέρπει δια του ΕΥ την ψυχή, διότι την τρέπει προς τα ενδότερα της γνώσης και προς την θέαση των αθάνατων θείων όντων και ιερών τόπων της ψυχής.
ΘΑΛΕΙΑ. Η εσωτερική σύνδεση των συλλογισμών του αισθητού κόσμου με τον νοητό διάκοσμο γεννά ΘΑΛΛΟΣ, την αιώνια νεότητα. Διότι η ψυχή παραμένει νέα και θαλερά, τερπομένη καθώς τρέπεται προς το αδιάπτωτο κλέος της θέασης όλων των ζάθεων  όντων. Τα πάντα είναι ΖΑ-ΘΕΑ για την ένθεον ψυχή, η οποία  τα πάντα εξετάζει για να προχωρήσει στην διάκριση του αγαθού από το κακό.
 ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ ΤΡΕΙΣ ΜΟΥΣΕΣ ΣΥΓΚΡΟΤΟΥΝ ΤΙΣ ΑΡΧΙΚΕΣ ΒΑΘΜΙΔΕΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ.
ΚΛΕΙΩ,  ΕΥΤΕΡΠΗ ΚΑΙ ΘΑΛΕΙΑ   Eustache Le Sueur  ΜΟΥΣΕΙΟ ΛΟΥΒΡΟΥ

ΜΕΛΠΟΜΕΝΗ . Όταν ανατέλλει στην ψυχή το μένος της μολπής/άσματος, η ψυχή καταλαμβάνεται από την «μανία»- ανάγκη της  για  αρμονία.

ΤΕΡΨΙΧΟΡΗ. Τέρπουσα δια του χορού των κυκλικών κινήσεων του σώματος, τρέπει την συνολική οντότητα της θνητής μας φύσης προς το Πλανητικό κέντρο.
 ΤΕΡΨΙΧΟΡΗ  Paul Baudry  ΟΠΕΡΑ ΤΟΥ ΠΑΡΙΣΙΟΥ
ΕΡΑΤΩ. Η ψυχή ερά με πάθος, και ο ουράνιος ΕΡΩΣ, τον οποίο διαισθάνεται ότι επέρχεται της είναι ακόμη άγνωστος.
ΕΡΑΤΩ  by Filippino Lippi, 1500 ΒΕΡΟΛΙΝΟ
ΟΙ ΔΕΥΤΕΡΕΣ ΑΥΤΕΣ ΜΟΥΣΕΣ ΕΙΣΗΛΘΑΝ ΣΤΟ ΑΠΟΡΡΗΤΟ ΝΑΟ ΤΩΝ ΜΥΗΣΕΩΝ, ΑΛΛΑ ΑΚΟΜΗ Η ΨΥΧΗ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΝΑΟΣ.

ΠΟΛΥΜΝΙΑ. Ύμνοι πολλοί θείοι υψώνονται στον ουράνιο διάκοσμο, όπου τους υποδέχεται η όγδοη Μούσα
ΟΥΡΑΝΙΑ. Η θέαση του ουρανού δια του «ΑΝΩ ΟΡΑΝ» του Σωκράτη, και ο κόσμος των άστρων και των Γαλαξιών ανοίγεται παμφώτεινος μυστηριακός, θεσπέσιος, έτοιμος να ενδώσει στην ένατη Μούσα
ΚΑΛΛΙΟΠΗ, με τους ωραίους όπας/οφθαλμούς και την καλλίστη όπα/φωνή. Η ψυχή κατέκτησε την ωραιότητα της θέασης των ουράνιων οραμάτων. Εκτοτε θα γεννά στο διηνεκές του χρόνου τον τέλιο ΜΟΥΣ-ΚΟΝ ΟΡΦΕΑ/ΦΟΡΕΑ της περιστροφικής πανσυμπαντικής ΑΛΗΘΕΙΑΣ των ουρανών, της ΘΕΙΑΣ ΑΛΗΣ.
ΚΑΛΛΙΟΠΗ  MEYNIER CHARLES  Cleveland Museum of Art  

Οι τρείς τελευταίες Μούσες είναι η άρρητος ΟΡΦΝΗ/σκότος της νυκτός, η οποία προπορεύεται με τις συνεχείς επερχόμενες κυοφορίες των ονειρικών μας λογισμών. Μόνο δια της όρφνης αποκαλύπτεται το ουράνιο μυστήριο της ευδαιμονίας των ψυχών.
ΟΙ ΜΟΥΣΕΣ ΟΥΡΑΝΙΑ ΚΑΙ ΚΑΛΛΙΟΠΗ  SIMON VOUET 1634 National Gallery of Art ΟΥΑΣΙΝΓΚΟΝ 

ΟΛΥΜΠΙΑΔΕΣ ΜΟΥΣΑΙ, ΕΣ ΑΕΊ ΘΑ ΣΑΣ ΕΥΓΝΩΜΟΝΟΎΜΣ ΚΑΙ ΘΑ ΣΑΣ ΥΜΝΟΥΜΕ ΔΙΑ ΤΟ ΘΕΙΟ ΔΩΡΟ ΣΑΣ, ΚΑΙ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΡΥΠΝΗ ΕΠΟΠΤΕΙΑ ΣΑΣ Ο ΥΜΝΟΣ ΘΑ  ΜΥΕΙ ΤΟΝ ΝΟΥ ΜΑΣ ΣΤΟΥΣ ΜΥΣΤΗΡΙΑΚΟΥΣ ΚΥΚΛΟΥΣ ΤΩΝ ΟΥΡΑΝΙΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ , ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΣΥΝΔΕΣΗ ΜΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΗΛΙΟ.
ΕΝΝΕΑ ΜΟΥΣΕΣ ΚΑΙ ΤΡΕΙΣ ΘΕΕΣ  ΗΡΑ ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΑΘΗΝΑ  Pierre François Berruer  1780   GRAND THEATRE  BORDEAUX

 

Τετάρτη, 9 Ιανουαρίου 2013

Η ΟΔΥΣΣΕΙΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ

ΡΑΨ. ω   ΣΠΟΝΔΑΙ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΜΟΣ ΟΔΥΣΣΕΩΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΑΕΡΤΗ- ΕΙΡΗΝΗ ΣΤΗΝ ΙΘΑΚΗ
Ο ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΤΟΥ ΛΑΕΡΤΗ

Γέροντα, αμάθητοςδεν φαίνεσαι στο πώς φροντίζουν ένα περιβόλι.


ΤΟ ΚΤΗΜΑ ΤΟΥ ΛΑΕΡΤΗ ΣΤΗΝ  ΙΘΑΚΗ


 

Αλλά θα κάνω τώρα άλλη ερώτηση, και μη θυμώσεις σε παρακαλώ

Δεν βλέπω να φροντίζεσαι κι εσύ ο ίδιος·πέφτουν βαριά τα γηρατειά στους ώμους σου·άπλυτος έμεινες και στέγνωσες άσχημα είναι
και τα ρούχα που φορείς
Παρ’ όλα ταύτα και τούτο πες μου, μη μου κρύψειςτην αλήθεια:
ποιος ο αφέντης που υπηρετείς και που το χτήμα του δουλεύεις
Aλλά και κάτι ακόμη σου ζητώ θέλω ακριβώς να μάθω·αν πράγματι είναι αυτή η Iθάκη εδώ που φτάσαμε κάποτε κάποιον φιλοξένησα στην πατρική μου γη




Aυτός λοιπόν περηφανεύονταν ότι κρατείη γενιά του απ’ την Iθάκη,
έλεγε μάλιστα πως είχε πατέρα τον Λαέρτη, τον γιο του Aρκείσιου.
Kι εγώ τον πήρα και τον έφερα στο σπιτικό μου, καλά τον φιλοξένησα,
τον φίλεψα μ’ αγάπη, μ’ όσα πολλά αγαθά είχε το αρχοντικόμου.
Tου χάρισα δώρα φιλόξενα, όπωςταιριάζει στην περίσταση
Στον Oδυσσέα απάντησε ο πατέρας του με βουρκωμένα μάτια:
Πράγματι, ξένε μου, φτάνεις στη χώρα που ρωτάς και που
αναζητούσες μόνο που τώρα την κατέχουν άντρες παράνομοι, αλαζόνες
Ο ΛΑΕΡΤΗΣ ΚΑΙ Ο ΟΔΥΣΣΕΑΣ
 

Aν ζωντανό τον έβρισκες εκείνον εδώ στον δήμο της Iθάκης στα δώρα σου ανταμοιβή καλή θα σου έδινε .Mα τώρα κάτι άλλο θέλω να μου πεις μην κρύψειςτην αλήθεια·πόσα τα χρόνια που προσπέρασαν, αφότου εσύτον έρμο εκείνον φιλοξένησες τον δύσμοιρόμου γιο, αν είχα κάποτε κι εγώ ένα γιο; Kαι κάτι ακόμη, πεςτο μου τώρα αληθινά για να το μάθω·ποιοςείσαι και απόπού ποια η πατρίδα σου, ποιοι οι γονείςσου; και κατάπούτο γρήγορο καράβι αγκυροβόλησε
Στα λόγια του αποκρίθηκε ο Oδυσσέαςπολύγνωμος Όλα που ρώτησες θα σου τα πω, τίποτα δεν θα κρύψω. Πατρίδα μου ο Aλύβαντας
είμαι ο γιος του βασιλιάAφείδα [...]·το όνομά μου Eπήριτος·όμωςκάποιοςθεός άγνωστο ποιος από τη Σικανία άθελάμου με παρέσυρε, κι έφτασα τώρα εδώ Στέκει αραγμένο το καράβι μου μακριά απ’ την πόλη, σ’ απόμερο γιαλό·πέρασαν κιόλαςπέντε χρόνια, αφότου ο δύσμοιροςεκείνοςφεύγοντας άφησε τα μέρη μας·στον μισεμότου όμωςτον συνόδεψαν
δεξιά πουλιά και καλοσήμαδα·έτσι, χαρούμενος εγώτον ξεπροβόδισα,
χαρούμενοςξεκίνησε κι εκείνος Mε την ελπίδα στην ψυχή κοινή
ξανά οι δυο φιλόξενα να σμίξουμε, ωραία δώρα πάλι ν’ ανταλλάξουμε.・・


Έτσι του μίλησε, και τον πατέρα του τον κάλυψε μαύρη νεφέλη πόνου·στα δυο του χέρια φούχτωσε καμένη στάχτη, την έριξε
στο γκρίζο του κεφάλι, σπαραχτικά θρηνώνταςστο γκρίζο του κεφάλι, σπαραχτικά θρηνώντας
Ο ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΑΓΚΑΛΙΑΖΕΙ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΤΟΥ ΜΑΡΜΑΡΟ ΑΠΟ ΣΑΡΚΟΦΑΓΟ ΜΟΥΣΕΙΟ BARRACCO ΡΩΜΗ 2ος ΑΙΩΝ


 
Tου Oδυσσέα τότε η καρδιά σπαρτάρησε, έτοιμος να ξεσπάσει, έτρεμαν
τα ρουθούνια του, βλέπονταςτον πατέρα του τόσο βαριάνα κλαίει και να βογγά
Pίχτηκε πάνω του, τον αγκαλιάζει, τον φιλείκι ομολογεί
Eίμαι εγώ πατέρα μου, αυτός που αναζητούσες μπροστάσου εδώ·κι αν πέρασαν στο μεταξύ είκοσι χρόνια, έφτασα τέλοςστην πατρίδα.
Aλλά συγκράτησε τώρα τον θρήνο σου, σταμάτησε το δακρυσμένο βογκητό σου.
Kι αμέσως θα το πω –ο χρόνος τρέχει, πρέπει να βιαστούμε·σκότωσα τουςμνηστήρεςμέσα στο παλάτι, την άπονήτουςβλάβη εκδικήθηκα,
τα ανόσια έργα τους με τ’ άσπρο δόντι του ο κάπρος ψηλά όταν βρέθηκα  στον Παρνασσό


Ο ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΤΟΥ 17th century etching Theodor van Thulden  Fine Arts Museums of San Francisco




Θα πω ακόμη και τα στο νοικοκυρεμένο χτήμα σου, όσα εσύ σαν ήμουν κάποτε παιδί μου χάρισες

καθώς στο περιβόλι εγώ σ’ ακολουθούσα και σου ζητούσα αυτόκι εκείνο.
Kι όπως περνούσαμε ανάμεσά ους εσύ τα ονόμασες ένα προς ένα:
δέκα μηλιές μού χάρισες συκιές σαράντα και δεκατρείς μού μέτρησες ωραίες αχλαδιές·είπες δικάμου και πενήντα αράδες κλήματα

Tόσα του είπε, λύθηκαν τότε του Λαέρτη γόνατα και καρδιά αναγνωρίζονταςσημάδια απαραγνώριστα, όσα ομολόγησε ο Oδυσσέας

Oπότε, απλώνονταςτα δυο του χέρια, κρεμάστηκε από τον λαιμότου, ενώ λιπόθυμο τον συγκρατούσε πάνω του βασανισμένος ο Oδυσσέαςκαι θείος
Mόλιςωστόσο πήρε ανάσα κι ήλθε η ψυχήστον τόπο της βρίσκονταςπάλι τη μιλιάτου, είπε: Ω Δία πατέρα, αλήθεια υπάρχετε οι θεοί στον Όλυμπο ψηλά αν πράγματι οι μνηστήρες πλήρωσαν την αλαζονική τους ύβρη.
Mόνο που τώρα με τρώει ο φόβος μήπωςκαι καταφθάσουν εδώ Iθακήσιοι, κι ακόμη στείλουν μήνυμα παντούνα ξεσηκώσουν απ’ τα πολίσματάτουςτουςKεφαλλονίτες

Πήρε τον λόγο ο Λαέρτης πάλι, φώναξε:
Aν πράγματι ο Oδυσσέας είσαι, αν έφτασες εδώ εσύ ο γιοςμου, σημάδι πες μου αληθινό τότε θα σε πιστέψω.
O Oδυσσέας πολύγνωμος αμέσως αποκρίθηκε:
Aς δουν τα μάτια σου ετούτη πρώτα την ουλή που τη στιγμάτισε
Στο μεταξύ κι η Aθηνά στον Δία, γιο του Kρόνου, στράφηκε μιλώντας
Πατέρα μας Kρονίδη, ο πρώτος όλων των θεών, δώσε μου τώρα απόκριση σε μιαν ερώτηση: στο βάθος τι να κρύβει πάλι ο νουςσου;
θ’ ανοίξειςπόλεμο φριχτό άγρια σφαγήανάμεσότους ήμήπωςσκέφτεσαι να επιβάλειςμεταξύτουςσυμφιλίωση;

Aνταποκρίθηκε στον λόγο της ο Δίας θεός που συμμαζεύει τιςνεφέλες
Kαλήμου κόρη, τι ρωτάς και τι λογήςαπάντηση γυρεύεις
Eσύ δεν είσαι που αποφάσισες με το μυαλό σου αυτή τη λύση,
να πάρει ο Oδυσσέαςεκδίκηση, γυρίζονταςπίσω στον τόπο του;
Kάνε λοιπόν καταπώςθες κι εγώθα πω το τι ταιριάζει·αφούο θείος Oδυσσέας τιμώρησε τους άνομους μνηστήρες τώρα να δώσουν όρκους μεταξύ τους να μείνει αυτός για πάντα βασιλιάς
Eμείς για τα παιδιά τους και τα σκοτωμένα αδέλφια τους προτείνουμε τη λήθη·όπως και πριν, έτσι και πάλι να φιλιώσουν μεταξύ τους ας γίνει ειρήνη με περίσσια πλούτη.

Έτσι ο θεός παρότρυνε την Aθηνά σ’ αυτό που εκείνη επιθυμούσε·χύθηκε τότε κατεβαίνοντας από του Oλύμπου τις κορφές



Στο μεταξύ οι Iθακήσιοι με επικεφαλήςτον Eυπείθη πλησίαζαν στο αγρόκτημα.

Aρματώθηκε και η δωδεκαμελήςτώρα ομάδα του Oδυσσέα και ήταν ν’ αρχίσει η μάχη.

Tην ίδια ώρα η Aθηνά του Δία η θυγατέρα, βρέθηκε πλάι τους με τη μορφή του Mέντορα, ίδια στην όψη, ίδια στη φωνή
Tην πήρε είδηση βασανισμένος ο Oδυσσέας και θείος και γύρισε μιλώνταςστον Tηλέμαχο, τον ακριβότου γιο:
Tηλέμαχε, έφτασε τώρα η ώρα ορμητικά να μπεις κι εσύ στη μάχη
αντρών που πολεμούν, όπου και ξεχωρίζουν οι γενναίοι. Kοίταξε όμως μην ντροπιάσειςτουςπρογόνουςσου·από καιρό είμαστε φημισμένοι
σ’ όλη την οικουμένη για την αντρεία και το θάρροςμας・・
Aνταποκρίθηκε ο Tηλέμαχος φρόνιμο κι έξυπνο μυαλό
Πατέρα μου, θα δειςκαι μόνοςσου, φτάνει να το θελήσεις πωςπάνω
στην ορμή μου δεν θα ντροπιάσω τη γενιάσου εγώ όπως το λες και το παινεύεσαι.

Aκούγοντας τα λόγια του, ένιωσε μέσα του χαράο Λαέρτης κι ομολόγησε:
Tι μέρα αυτή αθάνατοι θεοί για μένα! Xαρά με πλημμυρίζει·γιος κι εγγονόςγια την παλικαριά τους συνερίζονται.

 [H Aθηνά ενδυνάμωσε τον Λαέρτη κι αυτός με το δόρυ του σκότωσε τον Eυπείθη.]
Tην ίδια ώρα ο Oδυσσέαςκι ο λαμπρός του γιος ορμούν με τους προμάχους

χτυπούν σπαθιά πέφτουν αμφίκυρτα στη μύτη τους κοντάρια.
Όλους θα τους αφάνιζαν, θα γύριζαν τον νόστο ανόστιμο

αν τη στιγμή εκείνη η Aθηνά η θυγατέρα του αιγίοχου Δία, δεν έβγαζε
φωνή μεγάλη, που άφησε σύξυλουςτουςδυο στρατούς

Tον άγριο πόλεμό σας Iθακήσιοι, πάψτε, καιρόςμε δίχως αίματα,
φίλοι να χωριστείτε.  [Tρομοκρατημένοι οι Iθακήσιοι έτρεξαν προςτην πόλη γυρεύοντας να σωθούν.]
O Oδυσσέας όμως πολύπαθος και θείος χύμηξε πίσω τους με φοβερή κραυγή σαν αετός από ψηλά πετώντας Mα τώρα αφήνει ο γιοςτου Kρόνου κεραυνόπυρφόρο, κι έπεσε αυτός μπροστά στης Aθηνάς τα πόδια, γλαυκόματης θεάς πανίσχυρου πατέρα.

Tα μάτια λάμποντας η Aθηνά στον Oδυσσέα γύρισε μιλώντας
Γιε του Λαέρτη, του Διός βλαστέ πανούργε Oδυσσέα, κράτα τη μάνητά σου πια του φοβερού πολέμου  μήπως του Kρόνου ο γιος ο Δίας βροντόφωνος εξοργιστεί μαζί σου.・・



Ο ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΤΑΙ ΩΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΤΗΣ ΙΘΑΚΗΣ  17th century etching
Theodor van Thulden (1606 - 1669) Fine Arts Museums of San Francisco


Έτσι του μίλησε η θεά κι εκείνος άκουσε τον λόγο της κι αλάφρωσε
από χαρά η καρδιάτου. Tότε η Παλλάδα Aθηνά η θυγατέρα
του αιγίοχου Δία, βάζει τουςδυο στρατούςνα κάνουν
όρκους συμφιλίωσης και για το μέλλον –με τη μορφή του Mέντορα κυκλοφορούσε, ίδια στην όψη, ίδια στη φωνή.
"ΕΙΡΗΝΗ" PALAZZO MILZETTI GIANI FELICE FAENZA